Metoda Helmholtza

Dla oznaczenia szybkości stanu czynnego w nerwach, możemy się posługiwać z małemi modyfikacyami samą metodą, którą pierwszy raz zastosował Helmholtz w roku 1850. Punktem wyjścia doświadczeń Helmholtza były następujące spostrzeżenia astronomów. W końcu XVIII w. astronomowie zwrócili uwagę, że zawsze istnieją pewne różnice w oznaczeniu czasu pojawienia się zjawisk astronomicznych w spostrzeżeniach rozmaitych  przytem różnice w oznaczeniu czasu dla dwóch obserwatorów są zawsze stale; różnice tę nazwano równaniem osobistem. Dla wytłumaczenia tego faktu, pierwszy, o ile wiadomo, Nikolai przypuszczał niejednostajną. szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwach ; inni autorowie, jak np. Mtiller, szukali przyczyny w sprawach psychicznych. Helmholtz, ażeby rozstrzygnąć tę kwestię zastosował metodę, za pomocą której można było oznaczyć nadzwyczaj krótkie odległości czasu upływającego między nerwu, a początkiem skurczu mięśnia. Metoda ta podana była przez Pouilleta w celu oznaczenia szybkości, z jaką kula podczas wystrzału posuwa się w lufie karabina. Polega ona na tem, że odchylenia igły magnesowej busoli stycznych pod wpływem krótkotrwających prądów są proporcjonalne do czasu, na który prąd zostaje zamknięty, tak, że na podstawie odchylenia igły magnesowej w busoli można oznaczyć czas, w ciągu którego prąd płynie przez busolę. Przy tej więc metodzie przede wszystkiem trzeba było mięć na względzie prąd działający na busolę, został zamknięty w tej samej chwili w której zostaje podrażniony nerw, i następnie by w chwili poczynającego się skurczu mięśnia prąd ów został przerwany. Pierwszemu wymaganiu tej metody czyni zadość klucz IV w którym sprężynka g, utrzymuje i otwiera się prąd od stosu K idący do cewki pierwszej przyrządu saneczkowego p, którego cewka druga s połączona jest za pomocą dwóch elektrod w a lub w b z nerwem W chwili więc zamknięcia prądu, idącego do busoli, powstaje prąd indukcyjny w cewce s, wskutek otwarcia prądu stałego od stosu K. Ażeby z początkiem skurczu mięśnia został otwarty prąd, idący do busoli G, mięsień zostaje połączony z dźwignią c d, która przerywa go wskutek podniesienia c, W celu przeprowadzenia doświadczenia z możliwą dokładnością, dźwignia c d bywa zaopatrzoną w dwie śruby, z których jedna końcem ozłoconym opiera się na złotej blaszce, druga zostaje zanurzona do miseczki z rtęcią i wskutek powstającego amalgamatu daje możność rtęć tę wyciągnąć w kształcie cienkiej niteczki. Tak miseczka z rtęcią, jakoteż podstawa, o którą się opiera śrubka druga, zostają izolowane i zamykaj} tylko prąd za pomocą końca dźwigni. Z chwilą więc rozpoczynającego się skurczu mięsień podnosi dźwignię, przerywa niteczkę rtęci i tem samem przerywa prąd, idący do busoli. Gdy z chwilą rozkurczu dźwignia się opuszcza ku dołowi, nasamprzód pierwsza śrubka opiera się o podstawę i tem samem wstrzymuje drugą śrubkę od zetknięcia z rtęcią, przez co prąd pozostaje wciąż otwartym.[hasła pokrewne: nfz skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, adapalen, badanie emg warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: adapalen badanie emg warszawa nfz skierowanie na leczenie uzdrowiskowe