Metoda Pipera

Prócz wyżej opisanej metody, Helmholtz i inni autorowie oznaczali także szybkość inną drogą, a mianowicie za pomocą myografów, które dawały możność na jednej i tej samej linii siecznych otrzymywać dwie krzywe pojedynczego skurczu podczas podrażnienia nerwów podobnie, jak w powyższej metodzie, w dwóch rozmaitych miejscach. Chwila podrażnienia nerwu w tego rodzaju doświadczeniach ściśle odpowiadać musi jednemu i temu samemu punktowi osi siecznych, obie krzywe w ten sposób otrzymane muszą być zupełnie do siebie podobne i różnić się tylko tem, że jedna w stosunku do chwili podrażnienia zostaje nieco przesuniętą w porównaniu z drugą. Ta odległość początku jednej krzywej od drugiej przy znanej szybkości obrotu walca przedstawia nam czas, w ciągu którego stan czynny przenosi się z miejsca podrażnienia dalszego do miejsca bliższego. Szybkość otrzymana tą metodą za pomocą myografu Helmholtza również dla nerwów żaby wynosiła 27,025 m. na sekundę. Trzeci sposób oznaczenia szybkości przenoszenia się stanu czynnego w nerwach ruchowych polega na oznaczeniu galwanometrem strunowym czasu, w którym występują prądy elektryczne, t. z. prądy czynnościowe. Wyniki otrzymane tym sposobem prawdopodobnie najbardziej odpowiadają rzeczywistości, ponieważ sposób ten nie wymaga zastosowania żadnych mechanicznych urządzeń do zapisywania, wychylenia zaś nitki, świadczące o pojawieniu się prądów, zostają fotofowane. Szybkość tą metodą oznaczona wahała się w nerwie kul owym żaby zależnie o temperatury (od 30 0—3 0) między 83 i 2 m. na s. Piper tą samą metodą u człowieka znalazł 120 m. Wszystkie te metody o których mówiliśmy dotychczas, mogły być zastosowane tylko do oznaczenia szybkości stanu czynnego w nerwach ruchowych. Niemniej jednak ważnem było oznaczyć i szybkość w nerwach dośrodkowych, a szczególnie u człowieka ze względu na równanie osobiste. W tym względzie także pierwsze doświadczenia zawdzięczamy Helmholtzowi. Doświadczenia w ten sposób były przeprowadzane, że osoba, na której badanie wykonywano, otrzymywała w pewnej chwili słabe elektryczne podrażnienie skóry i była obowiązaną z chwilą poczucia tego podrażnienia wykonać pewien ruch w celu przerwania prądu. Prąd ten, podobnie jak w powyższych doświadczeniach, zamykano w chwili wywoływania podrażnienia skóry; za pomocą tedy bądź to busoli, bądź chronoskopów można było oznaczyć czas, który upływał od chwili podrażnienia do chwili otwarcia prądu przez osobę badaną, czyli t. zw. czas fizycy logicznej albo świadomej reakcyi. [patrz też: nfz skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, adapalen, badanie emg warszawa]

Powiązane tematy z artykułem: adapalen badanie emg warszawa nfz skierowanie na leczenie uzdrowiskowe