Mięśnie gładkie

Komórki połączone są ze sobą w pasma spójność między komórkami w jednem pasmie jest o wiele znaczniejsza niż spójność między komórkami pasm sąsiednich. Niektórzy histologowie przypuszczają pewnego rodzaju ciągłość między włókienkami komórek, inni tłumaczą spójność tylko tem, że przyjmują zlepienie się komórek spajając substancją kiławą. Pasma komórek mięsnych są ujęte z tkanki łącznej i połączone poprzecznemi włókienkami tejże w pęczki. Połączenia komórek różnych pasm przez bocznie występujące z nich włókienka, widziane przez niektórych, okazały się produktami sztucznymi, które powstają wskutek utrwalania. Nerwy ruchowe mięśni gładkich przylegają zwykle różańcowatemi zakończeniami do komórek mięsnych, w jednym tylko wypadku, u pijawki morskiej, pontobella, widziano nerwy wchodzące w komórkę i rozgałęziające się w niej. U kręgowców mięśnie gładkie tworzą prawie wszystkie kurczliwe ściany narządów wewnętrznych, z wyjątkiem serca; prócz tego, wiele zwieraczy i wciągaczy, np. zwieracz tęczówki i getractęr menis u ssaków. Unerwienie wszystkich tych mięśni pochodzi od układu współczulnego, a większość ich zarazem od samodzielnego systemu nerwu błędnego oraz miednicznego; ruchy mięśni przewodu pokarmowego zależą od osobnego, również samodzielnego układu, który został wykazany w postaci splotu nerwowego w warstwie mięsnej ; działanie układu współczulnego z, jednej strony, a błędnego nerwu i układu miednicznego z drugiej na mięśnie gładkie kręgowców posiada charakter antagonistyczny : gdzie jedne wywołują skurcz, tam drugie powodu rozluźnienie mięśni, Wobec tego rodzaju unerwienia mięśnie gładkie zależne od woli, wszelkie ruchy i odruchy w zakresie tego układu są nieświadome. U bezkręgowców mięśnie gładkie tworzą często narządy ruchu : szczególnie u robaków, gdzie jako mięśnie woru skórnomięśniowego służą zarazem do poruszania się i nadają swem napięciem ciału kształt i sztywność ; podobnie też rzecz się ma u ślimaków.

Pod względem fizjologicznym mięśnie gładkie charakteryzuje brak określonej długości w stanie nieczynnym, wolność ruchów  zdolność do trwania w skurczu pomimo wielkich oporów, mała w porównaniu z mięśniami prążkowanymi przemiana materyi i energii. Mięśnie gładkie są w organizmie żywym zawsze w stanie mniejszego lub większego skrócenia czyli napięcia (tonus). Pod wpływem podrażnienia, wskutek działania czynników zewnętrznych lub podniety nerwowej, mięsień gładki przechodzi z jednego stanu napięcia czyli skróceniu, w drugi mniejszy lub większy, wykonując przytem pracę, lub ustępując działającej nań zewnętrznej sile. W nowym stanie skrócenia mięsień może pozostać przez czas dłuższy, wtedy mówimy o skurczu trwałym ; może także powrócić do stanu pierwotnego, czyli wykonać skurcz pojedynczy. Wszelkie działanie mięśni gładkich składa się przeważnie z tych dwu czynności; sporadycznie powtarzające się skurcze nazywamy tęțyieniem mięśnia, Tak np. pracę mięśni gładkich podczas przejścia z jednego stanu skrócenia w inny, większy, widzimy u wypieraczy moczu oraz w macicy podczas porodu ; proces odwrotny w rozszerzającym się podczas przyjmowania pokarmu żołądku, lub pęcherzu moczowym podczas nagromadzenia się w nim moczu ; przeciwdziałanie siłom obcym w stanie skróconym u różnych zwieraczy, najwyraźniej widać w mięśniu zamykającym skorupy małżów; ruchy peryodyczne, w moczowodach i jelitach. [przypisy: endometrioza,serwis niszczarek ,usg żył kończyn dolnych ]

Powiązane tematy z artykułem: endometrioza serwis niszczarek usg żył kończyn dolnych