Mięśnie prążkowane

O mięśniach prążkowanych wiemy, że skurcze tężcowe polegają na szybkiem następstwie podniet i również szybkiem powtarzaniu się tych spraw, na których polega skurcz pojedynczy: skurcze te powstają więc ze zlania się skurczów pojedynczych. Dlatego też przemiana energii podczas skurczu tężcowego jest bardzo wielka, chociaż mięsień pracy nie wykonywa; szybkie następstwo spraw chemiczno-fizycznych, odbywających się w mięśniu, uwidocznia się w zmianach chemicznych w prądach czynnościowych. Inaczej rzecz się ma w mięśniach gładkich. U typowych dźwigaczy nie można podczas skurczu pod znacznem obciążeniem stwierdzić zwiększenia przemiany materyi i energii; cała ich przemiana materyi (mierzona zużyciem tlenu i produkcyą C02 u małży) jest tak mała, że wynosi zaledwie tysiączną część tej przemiany, jakąby np. wywołało w mięśniach prążkowanych żaby dźwiganie tego samego ciężaru w tym samym okresie. Przemiana energii, związana z dźwiganiem ciężaru, musi być zależną od długości mięśnia: ciężar, działający na komórkę pojedynczą, jest tem mniejszy, im więcej tych komórek leży obok siebie, im większy jest przekrój mięśnia, natomiast na komórki, leżące w pasmie mięśniowem poza sobą, działa zawsze całkowite obciążenie. Jeżeli więc obciążenie wywiera jakiś wpływ na przemianę energii w mięśniu, musi on być niezależnym od przekroju, proporcyonalnym do długości mięśnia. Typowe dzwigacze są zwykle bardzo krótkie, zatem najlepiej przystosowane do spełnienia swego zadania. Badanie ciepła, powstającego przy skurczu mięśnia małży, wykazało to samo : podczas skurczu mięsień ogrzewa się, a ochładza powoli po ustaleniu się skurczu; podczas trwania skurczu tężcowego mięśnia prążkowanego ciepłota wzrasta aż do ustalenia się równowagi między ciepłem powstającem, a odpływającem. U adduktorów małży nie udało się obserwować prądów  czynnościowych tężcowych podczas trwania skurczu, chociaż udało się u tych samych zwierząt przez odpowiednie podrażnienie wywołać typowe takie prądy w części prążkowanej tego mięśnia. Wynika z tego, że w pewnych mięśniach gładkich skurcz trwały nie jest skurczem tężcowym.  Nie odnosi się to jednak do wszystkich mięśni gładkich; zapewne między opisanymi tu, a mięśniem sercowym i prążkowanym istnieie cały szereg przejść, Wyszczególnione tu już mięśnie ruchowe z woru skórnomięśniowego robaków mają zwiększoną przemianę materyi, jeżeli je zmusimy trucizną lub odpowiedniem wyzyskaniem odruchów do skurczu trwałego. Na mięśniu retractor penis psa, pozostającym w skurczu, wykryto podobne do tężcowego prądy czynnościowe; częstość ich wynosi ledwie 7 na minutę, rytm bardzo niski porównaniu z rytmem skurczu tężcowego mięśni prążkowanych. Najwyższa różnica potencjalu wynosi 0,0009 do 0,0018 V. O składzie chemicznym mięśni gładkich nie da się wiele powiedzieć, O ile nieliczne dotychczasowe badania wykazały, niema zasadniczych różnie między nimi, a mięśniami prążkowanymi, Mięsień gładki odosobniony, lub czynny, wytwarza mniej kwasu, niż mięsień prążkowany; inne różnice chemiczne z większej obfitości jak i sarkoplazmy w mięśniu gładkim. Z trucizn, które działają na mięśnie gładkie, możemy wymienić tylko ogólne trucizn y komórkowe ; tłocznik i sole barytowe wywołują bardzo silne skurcze. Z alkaloidów i glukozydów jedne tylko składniki naparstnicy działają, o ile dziś możemy to osądzić, na komórki mięśni gładkich, podobnie jak na mięsień sercowy. Anyppina, nikotyna, ergotoksyna, muskaryna, ezeryna, adrenalina, wszystkie te trucizny działają nie na mięśnie gładkie, lecz na nerwy układu samodzielnego (nerwu błędnego i miednicznego), unerwiające te mięśnie. [hasła pokrewne: nfz łódź sanatoria lista oczekujących,osłonka schwanna ,dermatolog na nfz gdańsk ]

Powiązane tematy z artykułem: dermatolog na nfz gdańsk nfz łódź sanatoria lista oczekujących osłonka schwanna