Przemiana gazowa w mięśniu

Mięsień żywy, podobnie jak wszystkie tkanki, pochłania tlen i wydziela dwutlenek węgla. Wielkość tej przemiany gazowej nie idzie równolegle z pobudliwością mięśnia, gdyż nie zmienia się po jej zniknięciu, np. wskutek zanurzenia mięśnia do roztworu cukru trzcinowego. Po wycięciu z organizmu mięśnia oddychanie jego szybko słabnie i ciągu pięciu godzin spada do polowy albo i mniej wielkości początkowej, nawet wtedy jeżeli pobudliwość zostaje bez zmiany (Thunberg). Zdaje się, że pewną rolę gra tutaj niedostateczne zaopatrzenie mięśnia tlen; będąc zawieszony powietrzu, a nie otrzymując go po przez naczynia krwionośne, mięsień, nawet najcieńszy, jest zawsze w powietrzu w stanie lekkiego przyduszenia, to też zwykle doświadczenia czynimy w czystym tlenie, ale i tu prawdopodobnie oddychanie nie odbywa się normalnie. Continue reading „Przemiana gazowa w mięśniu”

Włókno mięsne

Godną uwagi jest rzeczą, że szeregi podobne kationów otrzymujemy badając wiele koloidów przez chlorki metali alkalicznych. Zwrócić należy jeszcze uwagę na szczegół następujący: już poprzednio zauważyliśmy, że włókno mięsne jest dla soli nieorganicznych nieprzepuszczalne, utraty przeto pobudliwości w roztworach nieelektrolitów nie można sobie tłumaczyć jako wyługowania soli z wnętrza włókna; analizy bezpośrednie również tego dowodzą. Zjawisko przeto musi się rozgrywać na powierzchni, w błonie włókna mięśniowego, w której muszą, się zmieniać własności koloidalne. Ze mamy tu do czynienia z własnościami koloidów, tego dowodzi przede wszystkiem wyżej opisany szereg kationów oraz wpływ anionów, do którego zaraz przejdziemy. Dla zbadania tej sprawy mięśnie z roztworu cukru przenosimy do roztworu soli sodowych, a koncentracyi mniej więcej odpowiada NaCl; każdy taki roztwór czynimy izosmotycznym z mięśniem przez dodanie cukru trzcinowego. Continue reading „Włókno mięsne”

Teorye skurczu mięśnia

Nie posiadamy dotychczas żadnej zadowalającej teoryi skurczu mięśniowego, któraby tłumaczyła nam całokształt zjawisk pyzy tem zjawisku obserwowanych, a więc elektrycznych, cieplnych, chemicznych i mechanicznych. Wszystkie próby stworzenia takiej teoryi dadzą się podzielić na kilka grup, zależnie od tego, jak sobie dany autor wyobraża sposób przekształcania energii chemicznej na mechaniczną. Jako prototyp tych teoryi można uważać. Badacz ten zauważył, że wiele ciał pochodzenia organicznego kurczy się pod wpływem ogrzania. Jeżeli weźmiemy np. Continue reading „Teorye skurczu mięśnia”

Warunki życia i śmierci mięśnia

U zwierząt cieplokrwistyeh, gdzie temperatura ciala wynosi 370 do 380, niema pierwszego okresu stężenia, to też i rozpuszczalna myogenofibryna nie istnieje w mięśniach zwierząt ciepłokrwistych. Stężenie pośmiertne. Po ustaniu krążenia w mięśniu wkrótce zupełnie samoistnie występuje stężenie pośmiertne; mięsień staje się sztywny, co bardzo łatwo dostrzec można na zwlokach. W zwłokach ludzkich tężeją najpierw mięśnie szczęki karku potem tułowia i wreszcie kończyn. Mieśnie stają się krótsze, własności ich optyczne zmieniają się, mianowicie w świetle przepuszczonem mięsień staje się mętny, a w odbiłem białawy. Continue reading „Warunki życia i śmierci mięśnia”