Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 8

Średnia dzienna dawka prednizolonu lub prednizonu, uśredniona w okresie 52 tygodni, wynosiła 9,2 mg w grupie otrzymującej mepolizumab i 13,5 mg w grupie placebo. Szczegóły dotyczące wszystkich pozostałych wyników przedstawiono na rysunkach S2, S3 i S4 w dodatkowym dodatku. Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane i ciężkie zdarzenia niepożądane. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 8”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7

Analizę naliczonych tygodni remisji według podgrupy przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Skuteczność mepolizumabu w porównaniu z placebo wśród 57 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili mniejszą niż 150 komórek na milimetr sześcienny na początku badania była ograniczona (21% w porównaniu do 7% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans, 0,95; 95% CI, 0,28 do 3,24). Natomiast wśród 79 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili wynoszącą 150 komórek lub więcej na milimetr sześcienny w punkcie wyjściowym, wystąpiła korzyść z mepolizumabu w porównaniu z placebo (33% w porównaniu do 0% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans 26,10; 95% CI, 7,02 do 97,02). Więcej uczestników grupy mepolizumabu niż w grupie placebo miało remisję w ciągu pierwszych 24 tygodni badania i pozostało w remisji do 52 tygodnia (19% w porównaniu z 1%, iloraz szans, 19,65, 95% CI, 2,30 do 167,93; P = 0,007) (tabela 2). Punkty końcowe remisji, które stosowały kryteria remisji EULAR (BVAS wynoszący 0 i prednizolon lub dawkę prednizonu .7,5 mg na dzień) są pokazane na Rysunkach S1 i Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 6

Wyniki, które oceniano w wielu punktach czasowych, analizowano za pomocą metod mieszanych i powtarzanych. Wyjściową dawkę prednizolonu lub prednizon, wyjściową BVAS i region geograficzny (Ameryka Północna, Europa lub Japonia) zastosowano jako współzmienne w analizach określonych powyżej. Charakterystykę demograficzną (w populacji zamierzonej do leczenia) i końcowe punkty bezpieczeństwa (w populacji leczonej) oceniano za pomocą testu t dla zmiennych ciągłych i dokładnego testu Fishera dla zmiennych kategorycznych. Uczestnicy, którzy przerwali leczenie mepolizumabem lub placebo, kontynuowali obserwację aż do zakończenia badania, jeśli było to możliwe, i wszystkie dane dotyczące skuteczności zostały uwzględnione w analizie. Wszystkie analizy przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9 (SAS Institute). Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 6”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 5

Nawroty mogą być sklasyfikowane przez lokalnego badacza jako więcej niż jeden typ. Szczegóły dotyczące użytych przyrządów i innych wcześniej określonych punktów końcowych (np. Zmiana w stosunku do linii podstawowej w wymuszonej objętości wydechowej w ciągu sekundy, wymuszona pojemność życiowa, wynik w skali ACQ-6, wynik w zakresie nosowo-nosowego testu-22 wynik [zakres, 0 do 110 punktów , przy czym wyższe wyniki wskazują na gorszą jakość życia, minimalną istotną klinicznie różnicę, 8,9 punktów], wynik indeksu uszkodzeń naczyń [zakres, 0 do 63 punktów, z wynikiem 0 oznaczającym brak uszkodzenia] i wartość BVAS) podano w Dodatku. Dodatek. Obliczono także roczny wskaźnik nawrotów (tj. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 5”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym czesc 4

Wykluczono uczestników, u których w badaniu przesiewowym wystąpiła ziarniniakowatość z zapaleniem wielojądrzastym lub mikroskopowym zapaleniem wieloguzkowym, a także u osób, u których w ciągu 3 miesięcy przed badaniem wystąpiła zagrażająca organom lub zagrażająca życiu granulocytoza ziarniniakowa z zapaleniem wielojądrowym. Dodatkowe informacje dotyczące kryteriów włączenia i wyłączenia, kryteriów zatrzymania oraz definicji choroby nawrotowej i opornej podano w Dodatku uzupełniającym. Punkty końcowe
Badanie miało dwa podstawowe punkty końcowe skuteczności. Pierwszym pierwszorzędowym punktem końcowym były całkowite naliczone tygodnie remisji. Remisję zdefiniowano jako wynik aktywności Vasculitis w Birmingham (BVAS), wersja 3, wynoszący 0 (w skali od 0 do 63, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą aktywność choroby) 26 i przyjmowanie prednizolonu lub prednizonu w dawce 4,0 mg lub mniej za dzień w okresie 52 tygodni. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym czesc 4”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd

W okresie leczenia interwencyjnego uczestnicy grupy otrzymującej mepolizumab otrzymywali 300 mg mepolizumabu oraz standardową opiekę, a osoby z grupy placebo otrzymywały placebo w połączeniu z standardową opieką. Mepolizumab lub placebo podawano podskórnie. Do analizy pierwotnej wykorzystano populację zamiar-leczenie. Po przeprowadzeniu badań przesiewowych (trwających od do 4 tygodni) uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: do otrzymywania podskórnego mepolizumabu w dawce 300 mg lub porównywanego placebo co 4 tygodnie, oprócz standardowej opieki (leczenie glikokortykoidami, z lub bez leczenie immunosupresyjne) przez 52 tygodnie, a następnie 8 tygodni obserwacji (rysunek 1A i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Dawka glikokortykosteroidów musiała pozostać stabilna między stanem wyjściowym (randomizacja, która miała miejsce podczas wizyty 2) a czwartym tygodniem, a następnie mogła zostać zmniejszona według uznania badacza zgodnie ze znormalizowanym zalecanym harmonogramem starzenia. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad

Ponieważ nawroty nawrotowe narażają pacjenta na trwałe uszkodzenie tkanki lub narządu, środki immunosupresyjne stosuje się do indukcji i utrzymywania remisji u pacjentów z nawrotową lub oporną granulozą eozynofilową z zapaleniem wieloczynnikowym, pomimo niewielkiej ilości dowodów potwierdzających ich skuteczność w tym kontekście. Biorąc pod uwagę działania niepożądane związane z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów i lekami immunosupresyjnymi w dużych dawkach, 14,15 istnieje potrzeba dodatkowych, skuteczniejszych terapii. Cytokina interleukina-5 reguluje proliferację granulocytów kwasochłonnych, dojrzewanie i różnicowanie i jest obecna na zwiększonym poziomie u pacjentów z ziarniniakowatością granulocytową z zapaleniem wielonaczyniowym.16 Neutralizacja interleukiny-5 stanowi potencjalną opcję terapeutyczną u pacjentów z ziarniniakowatością eozynofilową z zapaleniem wielonaczyniowym. Mepolizumab (GlaxoSmithKline) to przeciwciało monoklonalne anty-interleukina-5, które wiąże się z interleukiną-5 i zapobiega interakcji z jej receptorem na powierzchni eozynofili. Leczenie mepolizumabem doprowadziło do konsekwentnego zmniejszenia bezwzględnej liczby granulocytów kwasochłonnych, przy równoczesnej poprawie klinicznej u pacjentów z innymi zaburzeniami eozynofilowymi, takimi jak ciężka astma eozynofilowa. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym

Eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem wielonaczyniowym jest eozynofilowym zapaleniem naczyń. Mepolizumab, przeciwciało monoklonalne anty-interleukina-5, zmniejsza liczbę eozynofili we krwi i może mieć wartość w leczeniu ziarniniaka eozynofilowego z zapaleniem naczyń. Metody
W tej wieloośrodkowej, podwójnie ślepej próbie fazy 3 z grupą równoległych losowo przydzielono uczestników z nawrotową lub oporną granulozą eozynofilową z zapaleniem wielojądrowym, którzy otrzymywali leczenie przez co najmniej 4 tygodnie i przyjmowali stabilną dawkę prednizolonu lub prednizonu w celu uzyskania dawki 300 mg. mepolizumabu lub placebo podawano podskórnie co 4 tygodnie, a także standardową opiekę przez 52 tygodnie. Dwoma pierwszymi punktami końcowymi były narastająco tygodnie remisji w okresie 52 tygodni, zgodnie z kategoryczną kwantyfikacją i odsetkiem uczestników w remisji zarówno w 36. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym”

20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach

Podawanie terapii hormonalnej przez 5 lat znacznie zmniejsza częstość nawrotów podczas i po leczeniu u kobiet z wczesnym stadium raka piersi z receptorem estrogenowym (ER). Wydłużenie takiej terapii po ponad 5 latach zapewnia dalszą ochronę, ale ma dodatkowe skutki uboczne. Uzyskanie danych dotyczących bezwzględnego ryzyka późniejszego odległego nawrotu, jeśli terapia zakończy się po 5 latach, może pomóc w ustaleniu, czy należy przedłużyć leczenie. Metody
W tej metaanalizie wyników 88 badań z udziałem 62 923 kobiet z rakiem piersi z rozpoznaniem ER, które były wolne od choroby po 5 latach zaplanowanej endokrynologicznej terapii, wykorzystano analizy regresji Kaplana-Meiera i Coxa, stratyfikowane według próby i leczenia, do oceny związków średnicy guza i statusu węzłowego (TN), stopnia złośliwości guza i innych czynników z wynikami pacjentów w okresie od 5 do 20 lat.
Wyniki
Nawroty raka piersi występowały w stałym tempie w całym okresie badania od 5 do 20 lat. Continue reading „20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach”

Klonowa hematopoeza i ryzyko miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej

Hemopoeza klonalna o nieokreślonym potencjale (CHIP), którą definiuje się jako obecność rozszerzonego klonu somatycznych komórek krwi u osób bez innych nieprawidłowości hematologicznych, jest powszechna wśród osób starszych i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka hematologicznego. Wcześniej znaleźliśmy wstępne dowody na związek CHIP z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową, ale charakter tego związku był niejasny. Metody
Wykorzystaliśmy sekwencjonowanie całego egzonu do wykrycia obecności CHIP w komórkach krwi obwodowej i związanej z tym obecności z chorobą niedokrwienną serca za pomocą próbek z czterech badań kliniczno-kontrolnych, w których wzięło udział 4726 uczestników z chorobą niedokrwienną serca i 3529 osób z grupy kontrolnej. Aby ocenić przyczynowość, zaburzyliśmy funkcję Tet2, drugiego najczęściej mutowanego genu związanego z klonalną hematopoezą, w komórkach hematopoetycznych myszy podatnych na miażdżycę.
Wyniki
W zagnieżdżonych analizach kliniczno-kontrolnych z dwóch prospektywnych kohort nosicieli CHIP ryzyko choroby wieńcowej było 1,9 razy większe niż u osób bez wzmożonego ryzyka (95% przedział ufności [CI], 1,4 do 2,7). Continue reading „Klonowa hematopoeza i ryzyko miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej”