Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli

Wolne od krążenia DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV) jest biomarkerem raka nosogardzieli. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby zbadać, czy DNA EBV w próbkach osocza byłoby użyteczne w badaniach przesiewowych w kierunku wczesnego raka nosogardzieli u osób bezobjawowych. Metody
Przeanalizowaliśmy DNA EBV w próbkach osocza w celu zbadania uczestników, którzy nie mieli objawów raka nosogardzieli. Uczestnicy z początkowo pozytywnymi wynikami zostali powtórnie przebadani około 4 tygodnie później, a ci z uporczywie dodatnim DNA EBV w osoczu przeszli donosowe badanie endoskopowe i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Wyniki
Łącznie 20 174 uczestników poddano badaniom przesiewowym. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11

Całkowite stężenia mucyny w plwocinie były związane z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli w oparciu o każdy z dwóch rodzajów kwestionariuszy samoopisowych: kwestionariusz odzwierciedlający klasyczną definicję przewlekłego zapalenia oskrzeli i SGRQ. Krzywe ROC dla całkowitego stężenia mucyny u uczestników SPIROMICS z opartą na kwestionariuszu diagnozą przewlekłego zapalenia oskrzeli względem uczestników kontrolnych dały sprawiedliwy wynik (AUC, 0,72). Podobna analiza przeprowadzona w niezależnej kohorcie z jednym miejscem zapewniała dobry wynik (AUC, 0,82). Przystosowanie wyników ROC przemawia za użytecznością tego środka, ale niższe wartości AUC dla uczestników SPIROMICS sugerują, że zmienność pomiędzy miejscami może być znaczna. Przyszłe badania mające na celu zbadanie stężenia mucyny w drogach oddechowych jako biomarkera diagnostycznego i prognostycznego dla przewlekłego zapalenia oskrzeli, w porównaniu z danymi opartymi na kwestionariuszach i biopsji dróg oddechowych, wydają się uzasadnione; takie badania powinny obejmować młodszych palaczy zagrożonych COPD. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 8

Nawet małe nowotwory mogą uwalniać do krążenia wystarczającą ilość DNA, aby umożliwić czułe wykrycie. Ponieważ okres półtrwania klirensu DNA EBV w osoczu wynosi tylko 2 godziny, 35 aby utrzymać poziom równowagi DNA EBV w osoczu przy genomach 20 EBV na mililitr, tym niższa granica wykrywalności naszego testu, milion genomów EBV musi zostać uwolniona od komórek nowotworowych do plazmy każdego dnia. Na podstawie założenia, że każda komórka nowotworowa przenosi 50 genomów EBV, 36 jest to równoważne obrotowi 200 000 komórek rakowych dziennie. Ten obrót komórek nowotworowych nosogardzieli jest znaczący, biorąc pod uwagę, że 47% uczestników z chorobą, która została zidentyfikowana podczas badań przesiewowych, miało chorobę stopnia I. Badania przesiewowe na nowotwory, które nie są związane z infekcjami wirusowymi, byłyby trudniejsze z technicznego punktu widzenia, ponieważ konieczne byłoby wykrycie genetycznych i epigenetycznych markerów innych niż sekwencje wirusowych DNA. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 8”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 7

Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że uczestnicy, którzy pierwotnie byli obecni z bardziej zaawansowanym rakiem nosogardzieli w ciągu następnych kilku lat, zostali zidentyfikowani w naszym programie badań przesiewowych na wcześniejszych etapach. Hipotezę tę potwierdza niższa od spodziewanej liczba przypadków zdiagnozowanych w okresie obserwacji oraz prezentacja zaawansowanego raka nosogardzieli u pacjenta z pozytywnym wynikiem badania, który nie poddał się dalszej ocenie. Spośród 20 140 uczestników, u których rak jelita nosowo-nosowego nie został zidentyfikowany podczas badania przesiewowego, 19 626 (97,4%) było przesłuchiwanych przez telefon rok po badaniu przesiewowym, a rak nosowo-gardłowy zanotował tylko u pacjenta w ciągu pierwszego roku. Liczba ta jest znacznie niższa niż przewidywano z rocznej zapadalności. Jeden z 9 uczestników, którzy odmówili dalszej pracy z zaawansowanym rakiem nosogardzieli 32 miesiące po przyjęciu. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 7”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6

Skuteczność diagnostyczna programu badań przesiewowych podsumowano w Tabeli 2. Dyskusja
Jako model raka nosogardzieli stwierdziliśmy, że możliwe jest wykorzystanie analizy krążącego DNA do badań przesiewowych na obecność nowotworów u osób bez objawów. Spośród 20 174 uczestników, którzy przeszli badania przesiewowe, tylko 309 (1,5% wszystkich uczestników i 27,8% tych, którzy początkowo testowali wynik pozytywny) miało uporczywie wykrywalne DNA EBV w osoczu na początku i podczas obserwacji. Wśród tych 309 uczestników raka nosogardzieli potwierdzono u 34 (11,0%). Niskie pozytywne wartości predykcyjne są typowe dla badań przesiewowych w kierunku raka przeprowadzanych w bezobjawowych populacjach. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5

Nawrót choroby po leczeniu wystąpił tylko u pacjenta. Trzyletnia stopa przeżycia wolnego od progresji wśród uczestników z rakiem nosogardzieli, która została wykryta podczas badań przesiewowych była lepsza od tej wśród pacjentów w historycznej kohorcie (97% w porównaniu z 70%, współczynnik ryzyka, 0,10, 95% przedział ufności, 0,05 do 0,18; P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2B) .20 Ryc. 3. Ryc. 3. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4

Przeżycie i dystrybucja etapowa wśród pacjentów w kohorcie historycznej były podobne do wyników ostatnio zgłoszonych przez inne ośrodki.21 Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rekrutacja, badanie przesiewowe DNA wirusa Epsteina-Barra w osoczu i potwierdzenie raka nosogardzieli za pomocą endoskopii nosa i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego u uczestników. Do badania włączono 20 349 uczestników. Analiza DNA EBV w osoczu została wykorzystana do badań przesiewowych pod kątem raka nosogardzieli u kwalifikujących się uczestników i wykryto 34 przypadki raka nosogardzieli. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd

W okresie leczenia interwencyjnego uczestnicy grupy otrzymującej mepolizumab otrzymywali 300 mg mepolizumabu oraz standardową opiekę, a osoby z grupy placebo otrzymywały placebo w połączeniu z standardową opieką. Mepolizumab lub placebo podawano podskórnie. Do analizy pierwotnej wykorzystano populację zamiar-leczenie. Po przeprowadzeniu badań przesiewowych (trwających od do 4 tygodni) uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: do otrzymywania podskórnego mepolizumabu w dawce 300 mg lub porównywanego placebo co 4 tygodnie, oprócz standardowej opieki (leczenie glikokortykoidami, z lub bez leczenie immunosupresyjne) przez 52 tygodnie, a następnie 8 tygodni obserwacji (rysunek 1A i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Dawka glikokortykosteroidów musiała pozostać stabilna między stanem wyjściowym (randomizacja, która miała miejsce podczas wizyty 2) a czwartym tygodniem, a następnie mogła zostać zmniejszona według uznania badacza zgodnie ze znormalizowanym zalecanym harmonogramem starzenia. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad

Ponieważ nawroty nawrotowe narażają pacjenta na trwałe uszkodzenie tkanki lub narządu, środki immunosupresyjne stosuje się do indukcji i utrzymywania remisji u pacjentów z nawrotową lub oporną granulozą eozynofilową z zapaleniem wieloczynnikowym, pomimo niewielkiej ilości dowodów potwierdzających ich skuteczność w tym kontekście. Biorąc pod uwagę działania niepożądane związane z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów i lekami immunosupresyjnymi w dużych dawkach, 14,15 istnieje potrzeba dodatkowych, skuteczniejszych terapii. Cytokina interleukina-5 reguluje proliferację granulocytów kwasochłonnych, dojrzewanie i różnicowanie i jest obecna na zwiększonym poziomie u pacjentów z ziarniniakowatością granulocytową z zapaleniem wielonaczyniowym.16 Neutralizacja interleukiny-5 stanowi potencjalną opcję terapeutyczną u pacjentów z ziarniniakowatością eozynofilową z zapaleniem wielonaczyniowym. Mepolizumab (GlaxoSmithKline) to przeciwciało monoklonalne anty-interleukina-5, które wiąże się z interleukiną-5 i zapobiega interakcji z jej receptorem na powierzchni eozynofili. Leczenie mepolizumabem doprowadziło do konsekwentnego zmniejszenia bezwzględnej liczby granulocytów kwasochłonnych, przy równoczesnej poprawie klinicznej u pacjentów z innymi zaburzeniami eozynofilowymi, takimi jak ciężka astma eozynofilowa. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad”