Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli

Wolne od krążenia DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV) jest biomarkerem raka nosogardzieli. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby zbadać, czy DNA EBV w próbkach osocza byłoby użyteczne w badaniach przesiewowych w kierunku wczesnego raka nosogardzieli u osób bezobjawowych. Metody
Przeanalizowaliśmy DNA EBV w próbkach osocza w celu zbadania uczestników, którzy nie mieli objawów raka nosogardzieli. Uczestnicy z początkowo pozytywnymi wynikami zostali powtórnie przebadani około 4 tygodnie później, a ci z uporczywie dodatnim DNA EBV w osoczu przeszli donosowe badanie endoskopowe i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Wyniki
Łącznie 20 174 uczestników poddano badaniom przesiewowym. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11

Całkowite stężenia mucyny w plwocinie były związane z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli w oparciu o każdy z dwóch rodzajów kwestionariuszy samoopisowych: kwestionariusz odzwierciedlający klasyczną definicję przewlekłego zapalenia oskrzeli i SGRQ. Krzywe ROC dla całkowitego stężenia mucyny u uczestników SPIROMICS z opartą na kwestionariuszu diagnozą przewlekłego zapalenia oskrzeli względem uczestników kontrolnych dały sprawiedliwy wynik (AUC, 0,72). Podobna analiza przeprowadzona w niezależnej kohorcie z jednym miejscem zapewniała dobry wynik (AUC, 0,82). Przystosowanie wyników ROC przemawia za użytecznością tego środka, ale niższe wartości AUC dla uczestników SPIROMICS sugerują, że zmienność pomiędzy miejscami może być znaczna. Przyszłe badania mające na celu zbadanie stężenia mucyny w drogach oddechowych jako biomarkera diagnostycznego i prognostycznego dla przewlekłego zapalenia oskrzeli, w porównaniu z danymi opartymi na kwestionariuszach i biopsji dróg oddechowych, wydają się uzasadnione; takie badania powinny obejmować młodszych palaczy zagrożonych COPD. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Ostry zawał mięśnia sercowego po potwierdzonej laboratoryjnie infekcji grypowej

Ostry zawał mięśnia sercowego może być wywołany przez ostre infekcje dróg oddechowych. Wcześniejsze badania sugerowały związek między grypą a ostrym zawałem mięśnia sercowego, ale w tych badaniach zastosowano nieswoiste środki zarażenia grypą lub projekty badań, które były podatne na uprzedzenia. Oceniliśmy związek pomiędzy potwierdzoną laboratoryjnie infekcją grypową a ostrym zawałem mięśnia sercowego. Metody
Zastosowaliśmy samokontrolę konstrukcji serii przypadków w celu oceny związku między potwierdzoną laboratoryjnie infekcją grypową a hospitalizacją z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego. Zastosowaliśmy różne laboratoryjne metody o wysokiej specyficzności w celu potwierdzenia zakażenia grypą w próbkach układu oddechowego, a także potwierdzono hospitalizację z powodu ostrych zawałów mięśnia sercowego z danych administracyjnych. Continue reading „Ostry zawał mięśnia sercowego po potwierdzonej laboratoryjnie infekcji grypowej”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 9

Jedną z rozważań jest to, że eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem wielojądrowym jest heterogenną chorobą, której pewne objawy nie są napędzane eozynofilami. Inna możliwość jest taka, że niektórzy uczestnicy mogli mieć długotrwałe, nieodwracalne uszkodzenie naczyń, które było oporne na terapię antyleukinową-5. Ewentualnie, chociaż mepolizumab zmniejszał liczbę eozynofilów we krwi, dawka mogła być niewystarczająca do wyeliminowania eozynofilów. Chociaż wcześniejsze otwarte badania dotyczące mepolizumabu obejmujące uczestników z ziarniniakowatością granulocytową z zapaleniem wielonaczyniowym badały wyższą dawkę (750 mg podawaną dożylnie co 4 tygodnie), nie jest jasne, czy wyższa dawka mepolizumabu niż stosowana w tym badaniu (300 mg, podawana podskórnie). ) mogłoby przynieść lepsze odpowiedzi niektórym uczestnikom. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 9”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 8

Średnia dzienna dawka prednizolonu lub prednizonu, uśredniona w okresie 52 tygodni, wynosiła 9,2 mg w grupie otrzymującej mepolizumab i 13,5 mg w grupie placebo. Szczegóły dotyczące wszystkich pozostałych wyników przedstawiono na rysunkach S2, S3 i S4 w dodatkowym dodatku. Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane i ciężkie zdarzenia niepożądane. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 8”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7

Analizę naliczonych tygodni remisji według podgrupy przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Skuteczność mepolizumabu w porównaniu z placebo wśród 57 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili mniejszą niż 150 komórek na milimetr sześcienny na początku badania była ograniczona (21% w porównaniu do 7% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans, 0,95; 95% CI, 0,28 do 3,24). Natomiast wśród 79 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili wynoszącą 150 komórek lub więcej na milimetr sześcienny w punkcie wyjściowym, wystąpiła korzyść z mepolizumabu w porównaniu z placebo (33% w porównaniu do 0% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans 26,10; 95% CI, 7,02 do 97,02). Więcej uczestników grupy mepolizumabu niż w grupie placebo miało remisję w ciągu pierwszych 24 tygodni badania i pozostało w remisji do 52 tygodnia (19% w porównaniu z 1%, iloraz szans, 19,65, 95% CI, 2,30 do 167,93; P = 0,007) (tabela 2). Punkty końcowe remisji, które stosowały kryteria remisji EULAR (BVAS wynoszący 0 i prednizolon lub dawkę prednizonu .7,5 mg na dzień) są pokazane na Rysunkach S1 i Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 6

Wyniki, które oceniano w wielu punktach czasowych, analizowano za pomocą metod mieszanych i powtarzanych. Wyjściową dawkę prednizolonu lub prednizon, wyjściową BVAS i region geograficzny (Ameryka Północna, Europa lub Japonia) zastosowano jako współzmienne w analizach określonych powyżej. Charakterystykę demograficzną (w populacji zamierzonej do leczenia) i końcowe punkty bezpieczeństwa (w populacji leczonej) oceniano za pomocą testu t dla zmiennych ciągłych i dokładnego testu Fishera dla zmiennych kategorycznych. Uczestnicy, którzy przerwali leczenie mepolizumabem lub placebo, kontynuowali obserwację aż do zakończenia badania, jeśli było to możliwe, i wszystkie dane dotyczące skuteczności zostały uwzględnione w analizie. Wszystkie analizy przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9 (SAS Institute). Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 6”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 5

Nawroty mogą być sklasyfikowane przez lokalnego badacza jako więcej niż jeden typ. Szczegóły dotyczące użytych przyrządów i innych wcześniej określonych punktów końcowych (np. Zmiana w stosunku do linii podstawowej w wymuszonej objętości wydechowej w ciągu sekundy, wymuszona pojemność życiowa, wynik w skali ACQ-6, wynik w zakresie nosowo-nosowego testu-22 wynik [zakres, 0 do 110 punktów , przy czym wyższe wyniki wskazują na gorszą jakość życia, minimalną istotną klinicznie różnicę, 8,9 punktów], wynik indeksu uszkodzeń naczyń [zakres, 0 do 63 punktów, z wynikiem 0 oznaczającym brak uszkodzenia] i wartość BVAS) podano w Dodatku. Dodatek. Obliczono także roczny wskaźnik nawrotów (tj. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 5”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym czesc 4

Wykluczono uczestników, u których w badaniu przesiewowym wystąpiła ziarniniakowatość z zapaleniem wielojądrzastym lub mikroskopowym zapaleniem wieloguzkowym, a także u osób, u których w ciągu 3 miesięcy przed badaniem wystąpiła zagrażająca organom lub zagrażająca życiu granulocytoza ziarniniakowa z zapaleniem wielojądrowym. Dodatkowe informacje dotyczące kryteriów włączenia i wyłączenia, kryteriów zatrzymania oraz definicji choroby nawrotowej i opornej podano w Dodatku uzupełniającym. Punkty końcowe
Badanie miało dwa podstawowe punkty końcowe skuteczności. Pierwszym pierwszorzędowym punktem końcowym były całkowite naliczone tygodnie remisji. Remisję zdefiniowano jako wynik aktywności Vasculitis w Birmingham (BVAS), wersja 3, wynoszący 0 (w skali od 0 do 63, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą aktywność choroby) 26 i przyjmowanie prednizolonu lub prednizonu w dawce 4,0 mg lub mniej za dzień w okresie 52 tygodni. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym czesc 4”