Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli cd

Uczestnicy z historią raka lub chorobami autoimmunologicznymi i ci otrzymujący ogólnoustrojową terapię glikokortykosteroidową lub immunosupresyjną zostali wyłączeni w celu zminimalizowania prawdopodobieństwa uzyskania wyników fałszywie dodatnich w DNA EBV w osoczu związanym z replikacją wirusa EBV u uczestników z obniżoną odpornością.19,25 Projekt badania i przetwarzanie próbek
Próbkę zawierającą 20 ml krwi żylnej uzyskano od każdego uczestnika przy rejestracji. DNA EBV w osoczu analizowano za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (PCR) ukierunkowanego na fragment BamHI-W genomu EBV, jak opisano wcześniej.17,27 Dolna granica wykrywalności testu wynosiła 20 EBV genomy na mililitr osocza.17,27 Wszystkie próbki analizowano w dwóch powtórzeniach. Sygnały amplifikacji w każdym powtórzeniu uznano za wynik dodatni, niezależnie od poziomu. U uczestników z dodatnimi wynikami kolejną próbkę krwi uzyskano około 4 tygodnie później.
Uczestnicy z uporczywie pozytywnymi wynikami, określani jako pozytywni wynikowo , zostali skierowani do badania endoskopowego i rezonansu magnetycznego (MRI) nosogardzieli.28 Ten dwuetapowy test miał na celu odróżnienie przypadków raka nosogardzieli od fałszywie dodatnich przypadków, ponieważ uczestnicy z rakiem nosogardzieli mają uporczywie pozytywne wyniki, podczas gdy uczestnicy bez raka nosogardzieli mają przejściowe pozytywne wyniki.25 Aby przetestować odtwarzalność testu, 20 próbek osocza z dodatnim DNA EBV i 20 z wynikami negatywnymi wybrano losowo do ponownej analizy. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli cd”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad

Podstawowe pytanie brzmi, czy mały guz uwolni wystarczające ilości DNA guza do krążenia, aby umożliwić czułe wykrycie zmian związanych z rakiem. Większość istniejących markerów nowotworowych używanych do badań przesiewowych w kierunku raka to białka lub glikoproteiny (np. Antygen specyficzny dla prostaty w przypadku raka prostaty i alfa-fetoproteina w przypadku raka wątrobowokomórkowego). W tym badaniu użyliśmy raka nosogardzieli jako modelu do wykazania potencjalnego zastosowania analizy krążącego DNA do badań przesiewowych w kierunku raka. Rak gruczołu przedniego jest szeroko rozpowszechniony w południowo-wschodniej Azji14. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli

Wolne od krążenia DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV) jest biomarkerem raka nosogardzieli. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby zbadać, czy DNA EBV w próbkach osocza byłoby użyteczne w badaniach przesiewowych w kierunku wczesnego raka nosogardzieli u osób bezobjawowych. Metody
Przeanalizowaliśmy DNA EBV w próbkach osocza w celu zbadania uczestników, którzy nie mieli objawów raka nosogardzieli. Uczestnicy z początkowo pozytywnymi wynikami zostali powtórnie przebadani około 4 tygodnie później, a ci z uporczywie dodatnim DNA EBV w osoczu przeszli donosowe badanie endoskopowe i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Wyniki
Łącznie 20 174 uczestników poddano badaniom przesiewowym. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11

Całkowite stężenia mucyny w plwocinie były związane z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli w oparciu o każdy z dwóch rodzajów kwestionariuszy samoopisowych: kwestionariusz odzwierciedlający klasyczną definicję przewlekłego zapalenia oskrzeli i SGRQ. Krzywe ROC dla całkowitego stężenia mucyny u uczestników SPIROMICS z opartą na kwestionariuszu diagnozą przewlekłego zapalenia oskrzeli względem uczestników kontrolnych dały sprawiedliwy wynik (AUC, 0,72). Podobna analiza przeprowadzona w niezależnej kohorcie z jednym miejscem zapewniała dobry wynik (AUC, 0,82). Przystosowanie wyników ROC przemawia za użytecznością tego środka, ale niższe wartości AUC dla uczestników SPIROMICS sugerują, że zmienność pomiędzy miejscami może być znaczna. Przyszłe badania mające na celu zbadanie stężenia mucyny w drogach oddechowych jako biomarkera diagnostycznego i prognostycznego dla przewlekłego zapalenia oskrzeli, w porównaniu z danymi opartymi na kwestionariuszach i biopsji dróg oddechowych, wydają się uzasadnione; takie badania powinny obejmować młodszych palaczy zagrożonych COPD. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 9

Uczestnicy z klasycznie zdefiniowanym lub zdefiniowanym przez SGRQ przewlekłym zapaleniem oskrzeli, z lub bez rozedmy płuc, mieli wyższe stężenia mucyny niż uczestnicy bez przewlekłego zapalenia oskrzeli, z lub bez rozedmy płuc (ryc. S14 w Dodatku Aneks). Po drugie, ostatnie badania wykazały, że objawy, w tym wytwarzanie flegmy, u osób palących z prawidłowymi wynikami badań spirometrycznych wskazują na populację z przewlekłym fenotypem podobnym do oskrzeli (np. Zaostrzenia układu oddechowego i ograniczenie aktywności) .25 W naszym badaniu wśród obecnych lub byłych palaczy przy prawidłowych wartościach spirometrycznych osoby z objawami miały wyższe całkowite stężenia mucyny niż te bez objawów (ryc. S15 w dodatku uzupełniającym). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 9”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8

Natomiast uczestnicy z obecną astmą lub astmą z dzieciństwa nie mieli istotnie wyższych stężeń MUC5AC niż ci, którzy nigdy nie otrzymali diagnozy astmy (ryc. S10E w dodatkowym dodatku), a uczestnicy o wysokich stężeniach MUC5AC nie mieli istotnie wyższe poziomy eozynofilów w plwocinie lub IgE we krwi niż te z prawidłowymi stężeniami MUC5AC (ryc. S11 w dodatku uzupełniającym). Relacje między stężeniami mucyny a rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli
Rycina 4. Rycina 4. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 7

Analizy wrażliwości oparte na ekstremach całkowitych stężeń mucyny
Przeprowadziliśmy analizy wrażliwości, które badały aktualnych lub byłych palaczy o najniższych całkowitych stężeniach mucyny (najniższy kwartyl), tych o normalnych stężeniach (zakres międzykwartylowy) i tych o najwyższych stężeniach (najwyższy kwartyl). Analizy te wykazały również, że całkowite stężenia mucyny były związane z wytwarzaniem flegmy i ciężkością choroby (Tabela
Bezwzględne stężenia MUC5B i MUC5AC
Ryc. 3. Ryc. 3. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 7”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6

Związek między stężeniem mucyny a niedrożnością przepływu powietrza zdefiniowaną jako GOLD pozostał znaczący, gdy zastosowanie wziewnych leków rozszerzających oskrzela i glukokortykoidów zostało uwzględnione w modelach analizy wariancji (P = 0,001). Zależność między całkowitymi stężeniami mucyny a częstościami występowania zaostrzeń ujawniła, że stężenia mucyny były wyższe u uczestników SPIROMICS, którzy mieli zaostrzenia niż u osób, które nie miały zaostrzeń (.2 zaostrzenia w ciągu roku, 4194 . 878 .g na mililitr;> 0 do <2 zaostrzeń na rok 2848 . 171 .g na mililitr i 0 zaostrzeń, 2458 . 113 .g na mililitr) (Figura 1D). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 5

Porównanie parami między poszczególnymi grupami zostało skorygowane za pomocą metody Tukeya-Kramera. Nie wprowadzono żadnych korekt w przypadku wielu testów. Wszystkie testy były dwustronne, a wartość P równą 0,05 lub mniej uważano za wskazującą na istotność statystyczną. Dane są przedstawiane jako wykresy pudełkowe, z wykresami słupkowymi przedstawionymi w Dodatku Uzupełniającym. Analiza przydatności mucyny plwociny do diagnostyki przewlekłego zapalenia oskrzeli wykorzystała techniki krzywej charakterystyki odbiorczej (ROC). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 5”