Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd

W okresie leczenia interwencyjnego uczestnicy grupy otrzymującej mepolizumab otrzymywali 300 mg mepolizumabu oraz standardową opiekę, a osoby z grupy placebo otrzymywały placebo w połączeniu z standardową opieką. Mepolizumab lub placebo podawano podskórnie. Do analizy pierwotnej wykorzystano populację zamiar-leczenie. Po przeprowadzeniu badań przesiewowych (trwających od do 4 tygodni) uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: do otrzymywania podskórnego mepolizumabu w dawce 300 mg lub porównywanego placebo co 4 tygodnie, oprócz standardowej opieki (leczenie glikokortykoidami, z lub bez leczenie immunosupresyjne) przez 52 tygodnie, a następnie 8 tygodni obserwacji (rysunek 1A i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Dawka glikokortykosteroidów musiała pozostać stabilna między stanem wyjściowym (randomizacja, która miała miejsce podczas wizyty 2) a czwartym tygodniem, a następnie mogła zostać zmniejszona według uznania badacza zgodnie ze znormalizowanym zalecanym harmonogramem starzenia. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad

Ponieważ nawroty nawrotowe narażają pacjenta na trwałe uszkodzenie tkanki lub narządu, środki immunosupresyjne stosuje się do indukcji i utrzymywania remisji u pacjentów z nawrotową lub oporną granulozą eozynofilową z zapaleniem wieloczynnikowym, pomimo niewielkiej ilości dowodów potwierdzających ich skuteczność w tym kontekście. Biorąc pod uwagę działania niepożądane związane z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów i lekami immunosupresyjnymi w dużych dawkach, 14,15 istnieje potrzeba dodatkowych, skuteczniejszych terapii. Cytokina interleukina-5 reguluje proliferację granulocytów kwasochłonnych, dojrzewanie i różnicowanie i jest obecna na zwiększonym poziomie u pacjentów z ziarniniakowatością granulocytową z zapaleniem wielonaczyniowym.16 Neutralizacja interleukiny-5 stanowi potencjalną opcję terapeutyczną u pacjentów z ziarniniakowatością eozynofilową z zapaleniem wielonaczyniowym. Mepolizumab (GlaxoSmithKline) to przeciwciało monoklonalne anty-interleukina-5, które wiąże się z interleukiną-5 i zapobiega interakcji z jej receptorem na powierzchni eozynofili. Leczenie mepolizumabem doprowadziło do konsekwentnego zmniejszenia bezwzględnej liczby granulocytów kwasochłonnych, przy równoczesnej poprawie klinicznej u pacjentów z innymi zaburzeniami eozynofilowymi, takimi jak ciężka astma eozynofilowa. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym

Eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem wielonaczyniowym jest eozynofilowym zapaleniem naczyń. Mepolizumab, przeciwciało monoklonalne anty-interleukina-5, zmniejsza liczbę eozynofili we krwi i może mieć wartość w leczeniu ziarniniaka eozynofilowego z zapaleniem naczyń. Metody
W tej wieloośrodkowej, podwójnie ślepej próbie fazy 3 z grupą równoległych losowo przydzielono uczestników z nawrotową lub oporną granulozą eozynofilową z zapaleniem wielojądrowym, którzy otrzymywali leczenie przez co najmniej 4 tygodnie i przyjmowali stabilną dawkę prednizolonu lub prednizonu w celu uzyskania dawki 300 mg. mepolizumabu lub placebo podawano podskórnie co 4 tygodnie, a także standardową opiekę przez 52 tygodnie. Dwoma pierwszymi punktami końcowymi były narastająco tygodnie remisji w okresie 52 tygodni, zgodnie z kategoryczną kwantyfikacją i odsetkiem uczestników w remisji zarówno w 36. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym”

20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach

Podawanie terapii hormonalnej przez 5 lat znacznie zmniejsza częstość nawrotów podczas i po leczeniu u kobiet z wczesnym stadium raka piersi z receptorem estrogenowym (ER). Wydłużenie takiej terapii po ponad 5 latach zapewnia dalszą ochronę, ale ma dodatkowe skutki uboczne. Uzyskanie danych dotyczących bezwzględnego ryzyka późniejszego odległego nawrotu, jeśli terapia zakończy się po 5 latach, może pomóc w ustaleniu, czy należy przedłużyć leczenie. Metody
W tej metaanalizie wyników 88 badań z udziałem 62 923 kobiet z rakiem piersi z rozpoznaniem ER, które były wolne od choroby po 5 latach zaplanowanej endokrynologicznej terapii, wykorzystano analizy regresji Kaplana-Meiera i Coxa, stratyfikowane według próby i leczenia, do oceny związków średnicy guza i statusu węzłowego (TN), stopnia złośliwości guza i innych czynników z wynikami pacjentów w okresie od 5 do 20 lat.
Wyniki
Nawroty raka piersi występowały w stałym tempie w całym okresie badania od 5 do 20 lat. Continue reading „20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach”

Klonowa hematopoeza i ryzyko miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej

Hemopoeza klonalna o nieokreślonym potencjale (CHIP), którą definiuje się jako obecność rozszerzonego klonu somatycznych komórek krwi u osób bez innych nieprawidłowości hematologicznych, jest powszechna wśród osób starszych i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka hematologicznego. Wcześniej znaleźliśmy wstępne dowody na związek CHIP z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową, ale charakter tego związku był niejasny. Metody
Wykorzystaliśmy sekwencjonowanie całego egzonu do wykrycia obecności CHIP w komórkach krwi obwodowej i związanej z tym obecności z chorobą niedokrwienną serca za pomocą próbek z czterech badań kliniczno-kontrolnych, w których wzięło udział 4726 uczestników z chorobą niedokrwienną serca i 3529 osób z grupy kontrolnej. Aby ocenić przyczynowość, zaburzyliśmy funkcję Tet2, drugiego najczęściej mutowanego genu związanego z klonalną hematopoezą, w komórkach hematopoetycznych myszy podatnych na miażdżycę.
Wyniki
W zagnieżdżonych analizach kliniczno-kontrolnych z dwóch prospektywnych kohort nosicieli CHIP ryzyko choroby wieńcowej było 1,9 razy większe niż u osób bez wzmożonego ryzyka (95% przedział ufności [CI], 1,4 do 2,7). Continue reading „Klonowa hematopoeza i ryzyko miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 8

Nawet małe nowotwory mogą uwalniać do krążenia wystarczającą ilość DNA, aby umożliwić czułe wykrycie. Ponieważ okres półtrwania klirensu DNA EBV w osoczu wynosi tylko 2 godziny, 35 aby utrzymać poziom równowagi DNA EBV w osoczu przy genomach 20 EBV na mililitr, tym niższa granica wykrywalności naszego testu, milion genomów EBV musi zostać uwolniona od komórek nowotworowych do plazmy każdego dnia. Na podstawie założenia, że każda komórka nowotworowa przenosi 50 genomów EBV, 36 jest to równoważne obrotowi 200 000 komórek rakowych dziennie. Ten obrót komórek nowotworowych nosogardzieli jest znaczący, biorąc pod uwagę, że 47% uczestników z chorobą, która została zidentyfikowana podczas badań przesiewowych, miało chorobę stopnia I. Badania przesiewowe na nowotwory, które nie są związane z infekcjami wirusowymi, byłyby trudniejsze z technicznego punktu widzenia, ponieważ konieczne byłoby wykrycie genetycznych i epigenetycznych markerów innych niż sekwencje wirusowych DNA. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 8”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 7

Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że uczestnicy, którzy pierwotnie byli obecni z bardziej zaawansowanym rakiem nosogardzieli w ciągu następnych kilku lat, zostali zidentyfikowani w naszym programie badań przesiewowych na wcześniejszych etapach. Hipotezę tę potwierdza niższa od spodziewanej liczba przypadków zdiagnozowanych w okresie obserwacji oraz prezentacja zaawansowanego raka nosogardzieli u pacjenta z pozytywnym wynikiem badania, który nie poddał się dalszej ocenie. Spośród 20 140 uczestników, u których rak jelita nosowo-nosowego nie został zidentyfikowany podczas badania przesiewowego, 19 626 (97,4%) było przesłuchiwanych przez telefon rok po badaniu przesiewowym, a rak nosowo-gardłowy zanotował tylko u pacjenta w ciągu pierwszego roku. Liczba ta jest znacznie niższa niż przewidywano z rocznej zapadalności. Jeden z 9 uczestników, którzy odmówili dalszej pracy z zaawansowanym rakiem nosogardzieli 32 miesiące po przyjęciu. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 7”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6

Skuteczność diagnostyczna programu badań przesiewowych podsumowano w Tabeli 2. Dyskusja
Jako model raka nosogardzieli stwierdziliśmy, że możliwe jest wykorzystanie analizy krążącego DNA do badań przesiewowych na obecność nowotworów u osób bez objawów. Spośród 20 174 uczestników, którzy przeszli badania przesiewowe, tylko 309 (1,5% wszystkich uczestników i 27,8% tych, którzy początkowo testowali wynik pozytywny) miało uporczywie wykrywalne DNA EBV w osoczu na początku i podczas obserwacji. Wśród tych 309 uczestników raka nosogardzieli potwierdzono u 34 (11,0%). Niskie pozytywne wartości predykcyjne są typowe dla badań przesiewowych w kierunku raka przeprowadzanych w bezobjawowych populacjach. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5

Nawrót choroby po leczeniu wystąpił tylko u pacjenta. Trzyletnia stopa przeżycia wolnego od progresji wśród uczestników z rakiem nosogardzieli, która została wykryta podczas badań przesiewowych była lepsza od tej wśród pacjentów w historycznej kohorcie (97% w porównaniu z 70%, współczynnik ryzyka, 0,10, 95% przedział ufności, 0,05 do 0,18; P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2B) .20 Ryc. 3. Ryc. 3. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4

Przeżycie i dystrybucja etapowa wśród pacjentów w kohorcie historycznej były podobne do wyników ostatnio zgłoszonych przez inne ośrodki.21 Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rekrutacja, badanie przesiewowe DNA wirusa Epsteina-Barra w osoczu i potwierdzenie raka nosogardzieli za pomocą endoskopii nosa i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego u uczestników. Do badania włączono 20 349 uczestników. Analiza DNA EBV w osoczu została wykorzystana do badań przesiewowych pod kątem raka nosogardzieli u kwalifikujących się uczestników i wykryto 34 przypadki raka nosogardzieli. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4”