Nerwy językowe

Dotychczas jednak sprawy nie możemy uważać za zupełnie rozstrzygniętą, jakkolwiek przytaczano niektóre fakty jako przemawiające za przewodzeniem w obu kierunkach. Doświadczenia Philipeaux, Vulpiana i innych, w których starano się wywołać zrost nerwów czuciowych z nerwami ruchowymi, up. językowego z podjęzykowym, i których po zgojeniu się dośrodkowego końca nerwu podjęzykowego jako ruchowego z końcem obwodowym nerwu językowego, jako czuciowego udało się autorom otrzymać wskutek podrażnienia nerwu podjęzykowego powyżej zrostu skurcz mięśni języka, musimy wobec nowszych doświadczeń w zupełności pominąć. Z jednej strony bowiem nie ulega. wątpliwości, że nerwy językowe zawierają także włókna ruchowe, z drugiej — obecnie wiemy na pewno, że przy zrastaniu nerwu włókna osiowe dośrodkowego odcinka wrastają w odcinek obwodowy—a więc rzeczywiście w tym przypadku włókna ruchowe nerwu podjęzykowego mogły na nowo powstać i przerosnąć częściowo nerw językowy, aż do samych mięśni. Continue reading „Nerwy językowe”

Własności nerwów

Drugą zasadniczą własnością nerwów jest ich zdolność przewodzenia stanu czynnego sposób zupełnie izolowany, t, j. własność, wskutek której stan czynny, powstając w pewnem włóknie nerwowem, przebiega tylko w tem włóknie i nie udziela się nigdzie włóknom sąsiednim. Izolacya ta jest rzeczywiście w układzie nerwowym w wysokim stopniu dokładna i dzięki jej możemy nie tylko odczuwać wpływy, działające na najrozmaitsze punkty naszej powierzchni czuciowej, jak np. skóry, oka i t, p., lecz także rozróżniać najdrobniejsze przedmioty, których obrazy powstają w oku w polu naszego widzenia. O tej zdolności przewodzenia stanu czynnego  sposób izolowany możemy się również przekonać i na nerwach ruchowych; uszkadzając np. Continue reading „Własności nerwów”

Własności fizyologiczne włókien nerwowych

Przewodzenie. Główną zasadniczą nerwów jest przewodzenie stanu czynnego. Widzieliśmy już na początku tego rozdziału, że nerwy są jedynymi pośrednikami w ustroju pomiędzy powierzchnią czuciową, a rozmaitymi narządami wewnętrznymi, których zadaniem jest spełnianie pewnych określonych funkcyj w ustroju. Ściśle rzecz nerwy są. tylko pośrednikami między zakończeniami obwodowemi nerwowemi: a komórkami nerwowemi rdzenią lub mózgu tj.. Continue reading „Własności fizyologiczne włókien nerwowych”

Pobudliwość nerwu

Mając w ten sposób przygotowane elektrody, układamy na nich nerw, jak zauważyliśmy wyżej, z mięśniem lub wprost z łapką żaby. Jeżeli po ułożeniu zamkniemy pracę to przede wszystkiem możemy się przekonać, że tylko w chwili zamykania lub otwierania prądu pewnej siły otrzymamy skurcz mięśnia lub ruch łapki. Przy innych siłach prądu znacznie mniejszych lub większych, lub przy innym kierunku skurcz może powstawać tylko przy zamykaniu, lub tylko przy otwieraniu. Możemy więc stwierdzić, że prąd stały, przechodząc przez pewną część nerwu, wywoluje w nim stan czynny tylko w chwili powstawania lub znikania i nie wywołuje go przez cały czas swego działania. Mając przy tem Zaś samem ustawieniu reostat, który pozwala stopniowo zwiększać lub zmniejszać siłę prądu, możemy się przekonać, że skurcz mięśnia lub ruch łapki powstaje także przy każdej zmianie siły prądu, jeżeli te zmiany powstają szybko, Przeciwnie, jeżeli siła ulega zmianie powolnej, to, podobnie jak w mięśniach, możemy doprowadzić go do bardzo znacznego natężenia siły, nie wvwołując wcale skurczu. Continue reading „Pobudliwość nerwu”

Działanie prądów stałych na nerwy

Metody, które służą do oznaczenia pobudliwości nerwów ruchowych są te same, za pomocą których oznaczaliśmy pobudliwość mięśni. I tutaj możemy albo oceniać stopień pobudliwości nerwów, używając jednej i tej samej siły podniety, na podstawie efektu otrzymanego, np. stopnia skurczu mięśnia, albo też staramy się otrzymać jeden i ten sam skurcz przy rozmaitych stopniach siły podniety i w tym celu zmieniamy odpowiednio siłę prądu indukcyjnego przez odsuwanie lub przybliżanie cewki indukcyjnej, lub przesuwanie kontaktu na reochordzie, jeżeli drażnimy kondensatora. Najczęściej do tego rodzaju doświadczeń używamy nerwów ruchowych i oceniamy zmiany w pobudliwości nerwów na podstawie skurczu mięśnia. Można jednak i bezpośrednio w nerwach te zmiany spostrzegać badając, jak to zauważyliśmy wyżej, stan czynny nerwów za pomocą zmian elektycznych. Continue reading „Działanie prądów stałych na nerwy”

Nadpobudliwość

Zauważyliśmy, że nie tylko same zakończenia nerwowe w powierzchni czuciowej mogą ulegać działaniu rozmaitych wpływów zewnętrznych, że nie tylko stan czynny może wychodzić z komórek nerwowych, lecz, że te same czynniki zewnętrzne mogą wywołać stan czynny w każdym punkcie nerwu, w którym na niego działają. Ze rzeczywiście tak jest, możemy się przekonać bardzo łatwo, wycinająe u żaby mięsień z nerwem, np. nerw kulszowy z łapką, i poddając nerw działaniu rozmaitych czynników. Na preparacie tym możemy stwierdzić, że uciskanie nerwu, uderzanie, dotknięcie ogrzanym przedmiotem, działanie prądem stałym lub indukcyjnym wszystko to jest stanie wywołać skurcz mięśnia lub łapki, jakkolwiek mięśnie bezpośrednio nie są podrażnione. Oczywiście więc stan czynny musiał powstać w miejșgu działania podniety w nerwie po nerwie się pvzeniósł do mięśnia; tę własność nerwów nazwaliśmy pobudliwością. Continue reading „Nadpobudliwość”

Nerwy czuciowe

Jak widzimy więc i dla nerwów czuciowych szybkość noszenia się stanu czynnego około 30 m. na sekundę. Metodę, zapomocą której oznaczono szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwach ruchowych zwierząt, z małymi modyfikacyami można także zastować do nerwów ruchowych człowieka. Badania podobne, wykonane przez Helmholtza i innych, wykazały, że szybkość w nerwach ruchowych człowieka wynosi również około 33 m. Wpływ rozmaitych warunków na szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwie. Szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwach, zależy przede wszystkiem od temperatury : obniżenie temperatury zmniejsza ją, podniesienie do pewnego stopnia — zwiększa. Continue reading „Nerwy czuciowe”

Metoda Pipera

Prócz wyżej opisanej metody, Helmholtz i inni autorowie oznaczali także szybkość inną drogą, a mianowicie za pomocą myografów, które dawały możność na jednej i tej samej linii siecznych otrzymywać dwie krzywe pojedynczego skurczu podczas podrażnienia nerwów podobnie, jak w powyższej metodzie, w dwóch rozmaitych miejscach. Chwila podrażnienia nerwu w tego rodzaju doświadczeniach ściśle odpowiadać musi jednemu i temu samemu punktowi osi siecznych, obie krzywe w ten sposób otrzymane muszą być zupełnie do siebie podobne i różnić się tylko tem, że jedna w stosunku do chwili podrażnienia zostaje nieco przesuniętą w porównaniu z drugą. Ta odległość początku jednej krzywej od drugiej przy znanej szybkości obrotu walca przedstawia nam czas, w ciągu którego stan czynny przenosi się z miejsca podrażnienia dalszego do miejsca bliższego. Szybkość otrzymana tą metodą za pomocą myografu Helmholtza również dla nerwów żaby wynosiła 27,025 m. na sekundę. Continue reading „Metoda Pipera”

Skurcz tężcowy

Biorąc prądy jeszcze silniejsze, a mianowicie powyżej 0,00001 Ampera, otrzymujemy skurcz przy prądzie wstępującym tylko w chwili otwierania, przy prądzie zaś zstępującym tylko w chwili zamykania—w pierwszym przypadku podczas zamykania, w drugim podczas otwierania pozostaje mięsień w spoczynku. Jeżeli uwzględnimy zmiany elektrotoniczne nerwie, i w tym przypadku możemy stwierdzić, że stan czynny także wychodzi tylko z miejsca zwiększonej pobudliwości. Przy prądzie wstępującym biegun ujemny leży dalej od mięśnia, bliżej zaś mięśnia biegun dodatni ; jakkolwiek więc powstaje zwiększenie pobudliwości w okolicy bieguna ujemnego, to jednak wskutek zniesienia przewodzenia, a raczej znacznego upośledzenia w okolicy bieguna dodatniego, stan czynny, który tutaj, tła w okolicy bieguna ujemnego powstaje, do mięśnia dojść nie może; przy otwarciu prądu wzrasta pobudliwość w okolicy bieguna dodatniego i stan czynny, który teraz w tej okolicy powstaje, ma swobodny dostęp do mięśnia. Przy prądach zstępujących biegun ujemny leży bliżej mięśnia, a więc w chwili zamknięcia prądu, gdy się zwiększa pobudliwość w okolicy tego bieguna, stan czynny a od razu wolny dostęp do mięśnia, wskutek tego otrzymujemy skurcz; w chwili otwarcia zaś mięsień pozostaje w spoczynku wsku-, tek tego, Że razem z otwarciem występują zmiany odwrotne; w okolicy bieguna dodatniego pobudliwość wzrasta, lecz natychmiast w okolicy bieguna ujemnego się obniża, również się zmniejsza w okolicy bieguna ujemnego przewodzenie i wskutek tego stan czynny, który powstaje w okolicy bieguna dodatniego do mięśnia nie dochodzi. Zmiany te przedstawiamy w następującej tabliczce Pfligera. Continue reading „Skurcz tężcowy”

Nerwy du Bois-Reymond

Obok zmian w pobudliwości, pod wpływem prądu stałego zachodzą także zmiany, jak widzieliśmy wyżej, w przewodnictwie nerwów również zmieniają się ich własności elektryczne, lecz o tych mowa niżej. Zmianom tym Nd wpływem prądu stałego w nerwach du Bois-Reymond nadal nazwę stanu elektrotonicznegg; okolicę bieguna dodatniego nazwał an elektr oto n e IP, okolicę zaś bieguna ujemnego katelektrotonem. Badając zmiany w pobudliwości nerwów przy rozmaitych siłach prądu, możemy się przekonać, że tak analektroton, jak katelektroton również się zmieniają. Przy słabych prądach, jakkolwiek stopień  zmiany wogóle jest nieznaczny, zakres katelektrotonu w stosunku do zakresu anelektrotonu jest większy i wskutek tego punkt obojętny leży bliżej bieguna dodatniego. Przy prądach średnich zakres katelektrotonu i anelektrotonu są prawie równe, lecz stopień zmiany jest większy, punkt obojętny leży prawie w środku. Continue reading „Nerwy du Bois-Reymond”