Amoniak znajduje sie we krwi w bardzo malych ilosciach

Amoniak znajduje się we krwi w bardzo małych ilościach – przeciętnie 0,1 mg%. Zwiększenie się poziomu amoniaku w osoczu może świadczyć o zaburzeniach czynności wątroby i nerek. Jest to związane z zaburzeniem tworzenia się mocznika w tych narządach. Aminokwasy, jako wytwory pośrednie przemiany białkowej przedostają się do krwi z przewodu pokarmowego podczas trawienia białek. Zawartość aminokwasów we krwi wynosi 6-8 mg%. Continue reading „Amoniak znajduje sie we krwi w bardzo malych ilosciach”

Zawartosc mocznika w osoczu

Zawartość mocznika w osoczu zwiększa się po spożyciu dużej ilości białek, w zapaleniu kłębków nerkowych, w niektórych sprawach zakaźnych, jak np. dur plamisty, zapalenie płuc i innych. Zmniejszenie się zawartości mocznika w osoczu występuje w głodzie i w ciąży wskutek zmniejszonego rozpadu białek oraz w chorobach wątroby, w których synteza mocznika jest niedostateczna. Prócz tego zawartość mocznika w osoczu spada w kwasicach, w których amoniak zużywa się na zobojętnianie kwasów i nie zdąża przemienić się w mocznik. Po usunięciu mocznika pozostaje we krwi odbiałczanej azot, który nazywamy azotem resztkowym. Continue reading „Zawartosc mocznika w osoczu”

Azot pozabialkowy stanowia: mocznik, kwas moczowy, kreatynina

Azot pozabiałkowy stanowią: mocznik, kwas moczowy, kreatynina, kreatyna, ciała purynowe, kwas hiapurowy i karbaminowy oraz aminokwasy. Zawartość azotu pozabiałkowego w osoczu waha się od 20 do 4,5 mg %. Może ona narastać w niewydolności Derek, w różnych zaburzeniach czynności wątroby, przy czym zawartość białek osocza może nawet wtedy spadać. Zawartość ciał azotowych we krwi może również narastać w charłactwie różnego pochodzenia, wywołanym nowotworami lub niedokrwistością złośliwą. Różne zaburzenia przemiany białkowej mogą doprowadzić do nagromadzenia się ciał azotowych w tkankach, skąd w ilości większej przechodzą one do krwi wywołując zwiększenie się w niej reszty azotowej. Continue reading „Azot pozabialkowy stanowia: mocznik, kwas moczowy, kreatynina”

Zmniejsza sie zawartosc chlorku sodu we krwi

Zmniejsza się zawartość chlorku sodu we krwi w niektórych chorobach nerek przebiegających z zatrzymywaniem go w tkankach, w uporczywych wymiotach wskutek wydalania chlorku sodu z kwasem solnym na zewnątrz, w charłactwie, niedokrwistościach i chorobie rakowej. Zawartość dwuwęglanu sodu w osoczu ulega dużym wahaniom już w warunkach prawidłowych. Jest to związane z regulacją równowagi kwasowo-zasadowej. W zasadowych zawartość dwuwęglanu sodu zwiększa się, w kwasicach zaś zmniejsza się. Związki fosforowe znajdują się w osoczu w postaci nieorganicznego fosforu w ilości około 3 mg%. Continue reading „Zmniejsza sie zawartosc chlorku sodu we krwi”

Zwiekszenie zawartosci wapnia we krwi

Zwiększenie zawartości wapnia we krwi spotyka się bardzo rzadko, przede wszystkim zaś w stanach nadczynności przytarczyc oraz w stanach przebiegających ze wzmożeniem napięcia nerwów współczulnych. Zawartość potasu w osoczu wynosi 16-22 mg %, we krwi zaś całkowitej zawartość jego jest większa i wynosi średnio 150-190 mg%, gdyż krwinki czerwone zawierają go w zmiennych, lecz w dużych ilościach. W związku z tym podczas hemolizy krwinek czerwonych osocze krwi zawiera znacznie więcej potasu. Zwiększenie się zawartości potasu w osoczu krwi występuje również w innych stanach patologicznych, jak np. w niedoczynności nerek, co idzie w parze z azotemią, w tężyczce wskutek spadku poziomu wapnia, w cisawicy wskutek wzmożonego wydalania sodu oraz w stanach nerwicowych przebiegających ze wzmożonym napięciem nerwu błędnego lub obniżonym napięciem nerwu współczulnego. Continue reading „Zwiekszenie zawartosci wapnia we krwi”

Zawartosc cial mineralnych we krwi

Zawartość ciał mineralnych we krwi cechuje większa stałość 0,9-1 g-% niż zawartość ciał organicznych. Sole mineralne we krwi znajdują się w stanie zjonizowanym, jak również w postaci niezdysocjowanych cząsteczek, a także w połączeniach z koloidami. Zawartość wapnia w osoczu krwi wynosi 9-11 mg % Część wolnego wapnia znajduje się w osoczu w postaci niezdysocjowanej soli, część zaś w postaci zjonizowanej. Na stopień dysocjacji soli wapnia wpływa zawartość jonów wodorowych. Zwiększenie się stężenia jonów wodorowych, czyli zmniejszenie się pH krwi, powoduje zwiększenie się wolnych jonów wapnia, zwiększenie się zaś pH krwi wywołuje ich spadek. Continue reading „Zawartosc cial mineralnych we krwi”

Bilirubina

Bilirubina znajdująca się we krwi w stanach prawidłowych w ilości 0,25-1 mg% nagromadza się w osoczu krwi w chorobach wątroby, niedokrwistości złośliwej i niedokrwistości hemolitycznej, w wylewach krwawych i w zawałach płuc. Uwolniona, bowiem wtedy z krwinek czerwonych hemoglobina przechodzi w bilirubinę, która krąży we krwi w zwiększonej ilości. W osoczu krwi mogą również występować zmiany w zawartości i czynności enzymów. Wprowadzenie pozajelitowe obcego białka wywołuje zwiększenie się zawartości enzymów proteolitycznych. Czynność enzymatyczna osocza Jawi zmienia się w chorobie rakowej, niedokrwistościach, białaczkach oraz w ciąży. Continue reading „Bilirubina”

Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 5

Prawdopodobieństwa bycia żywymi i braku leczenia immunosupresyjnego po 2 latach porównywano między dwiema grupami badawczymi za pomocą testu chi-kwadrat. Dwuletnie wskaźniki całkowitego przeżycia i czasu przeżycia wolnego od choroby od czasu przeszczepienia porównywano u pacjentów według losowo przydzielonej grupy leczonej za pomocą stratyfikowanego testu Mantela-Haenszela. Ponadto przeprowadzono planową wtórną analizę wyników z zastosowaniem regresji Coxa w celu dostosowania do charakterystyki pacjentów. Współzmienne uwzględniane w procesie budowania modelu to centrum transplantacji, rok transplantacji, schemat leczenia, profilaktyka GVHD, charakterystyka biorcy (wiek, płeć, rasa, wynik oceny Karnofsky ego [z ocenami od 0 do 100 i wyższymi wynikami wskazującymi lepszą wydajność status], diagnoza, stadium choroby, czas od diagnozy do przeszczepu, status w odniesieniu do badań serologicznych i chorób współistniejących cytomegalowirusa [CMV], charakterystyka dawcy (wiek, płeć, rasa, status w odniesieniu do zakażenia CMV i parzystości), oraz Dopasowywanie HLA. Continue reading „Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 5”

Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 4

Rada ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa wyznaczona przez National Heart, Lung and Blood Institute również dokonała przeglądu analiz. Analiza statystyczna
Po uwzględnieniu przewidywanego 5% pacjentów, którzy nie przeszli transplantacji, obliczyliśmy, że badanie będzie miało 80% mocy do wykrycia różnicy 12,5 punktów procentowych w dwuletnim okresie przeżycia między dwiema grupami badawczymi (35,0% i 47,5%) , przy użyciu testu chi-kwadrat i dwustronnego poziomu alfa 5%. Nie było predefiniowanego przewidywanego kierunku różnicy przeżycia pomiędzy dwiema grupami leczenia. Continue reading „Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 4”