Pobudliwość nerwu

Mając w ten sposób przygotowane elektrody, układamy na nich nerw, jak zauważyliśmy wyżej, z mięśniem lub wprost z łapką żaby. Jeżeli po ułożeniu zamkniemy pracę to przede wszystkiem możemy się przekonać, że tylko w chwili zamykania lub otwierania prądu pewnej siły otrzymamy skurcz mięśnia lub ruch łapki. Przy innych siłach prądu znacznie mniejszych lub większych, lub przy innym kierunku skurcz może powstawać tylko przy zamykaniu, lub tylko przy otwieraniu. Możemy więc stwierdzić, że prąd stały, przechodząc przez pewną część nerwu, wywoluje w nim stan czynny tylko w chwili powstawania lub znikania i nie wywołuje go przez cały czas swego działania. Mając przy tem Zaś samem ustawieniu reostat, który pozwala stopniowo zwiększać lub zmniejszać siłę prądu, możemy się przekonać, że skurcz mięśnia lub ruch łapki powstaje także przy każdej zmianie siły prądu, jeżeli te zmiany powstają szybko, Przeciwnie, jeżeli siła ulega zmianie powolnej, to, podobnie jak w mięśniach, możemy doprowadzić go do bardzo znacznego natężenia siły, nie wvwołując wcale skurczu. Oczywiście więc, że tylko nagłe zmiany w sile prądu zdolne są wywołać stan czynny, stopniowe zaś wzrastanie, albo zmniejszanie się prądu stanu tego nie wywołuje. Jeżeli jednak zwrócimy uwagę na pobudliwość nerwów i zbadamy ją podaną wyżej metodą, podczas gdy prąd stały przechodzi przez nerw, szczególnie w okolicy jednego albo drugiego bieguna: to w rzeczywistości będziemy mogli stwierdzić, że mimo pozornego braku czynności nerwu, własności jego pod wpływem stałego prądu ulegają głębokiej zmianie i mianowicie przede wszystkiem jego pobudliwość. Do oznaczenia pobudliwości używamy zwykle prądu indukcyjnego za pomocą pojedynczych uderzeń podczas zamykania i nasamprzód oznaczamy pobudliwość nerwu prawidłowego. Pobudliwość tę oznacza nam odległość cewki indukcyjnej od indukującej, w chwili, w której otrzymujemy najsłabszy ruch łapki. [patrz też: prowadzenie ciąży Warszawa, hostessy fordanserki, rewitalizacja pochwy ]

Następnie zamykamy prąd stały i ponownie oznaczamy pobudliwość nerwu bądź w okolicy bieguna dodatniego, bądź w okolicy bieguna ujemnego. Teraz możemy się przekonać, że pobudliwość nerwu się zmienia, a mianowicie w pierwszej chwili wzrasta, t. j. ruch łapki staje się znacznie większy przy tym stałym prądzie indukcyjnym m w okolicy bieguna „ujemnego, i zmniejsza się, ruch staje się słabszym albo zupełnie znika, w okolicy bieguna dodatniego. Jeżeli prąd stały przepływa przez czas dłuższy, to zależnie od siły prądu pobudliwość stopniowo się zmniejsza w okolicy bieguna ujemnego i może nawet o wiele być niższa, niż w stanie normalnym. Podobne zmiany występują także i między biegunami prądu stałego, jednak dla oznaczenia tych zmian nie możemy zastosować prądu indukcyjnego z powodu, że przez wprowadzenie elektrod indukcyjnych i włączenie cewki indukcyjnej wprowadzamy cały nowy przewodnik o mniejszym oporze, niż opór nerwu, dzięki czemu prąd stały może się rozgałęziać i przez to doświadczenie komplikować. Do oznaczenia więc pobudliwości w tem miejscu możemy — się posługiwać podrażnieniem mechanicznemu lub chemicznemunp.używając kropli rozczynu soli o pewnem zgęszczeniu, albo też rozbrojeniami że pobudliwość w okolicy bieguna wzrasta, w okolicy dodatniego się obniża następnie obniża się także przy prądzie w okolicy bieguna ujemnego. Zmiany w pobudliwości występują najwybitniej, jednak tylko obok samych biegunów. W miarę, jak się od nich odsuwamy, zmiana ta staje się coraz mniejszą, w przestrzeni więc międzybiegunowej znajdziemy w środku miejsce, w którem zmiana w pobudliwości zupełnie nie istnieje. Jednem słowem znajdziemy punkt obojetny, w którym nie zostaje zmienioną.

Powiązane tematy z artykułem: hostessy fordanserki prowadzenie ciąży Warszawa rewitalizacja pochwy