Zawartosc mocznika w osoczu

Zawartość mocznika w osoczu zwiększa się po spożyciu dużej ilości białek, w zapaleniu kłębków nerkowych, w niektórych sprawach zakaźnych, jak np. dur plamisty, zapalenie płuc i innych. Zmniejszenie się zawartości mocznika w osoczu występuje w głodzie i w ciąży wskutek zmniejszonego rozpadu białek oraz w chorobach wątroby, w których synteza mocznika jest niedostateczna. Prócz tego zawartość mocznika w osoczu spada w kwasicach, w których amoniak zużywa się na zobojętnianie kwasów i nie zdąża przemienić się w mocznik. Po usunięciu mocznika pozostaje we krwi odbiałczanej azot, który nazywamy azotem resztkowym. Continue reading „Zawartosc mocznika w osoczu”

Zmniejszenie sie zawartosci cholesterolu we krwi

Zmniejszenie się zawartości cholesterolu we krwi widzimy w stanach charłaczych, w zatruciu tyroksyną, w niedokrwistościach i niektórych chorobach zakaźnych, zwłaszcza na szczycie ich rozwoju. Zmiany w zawartości lipidów i ich stosunku względem siebie mogą również wystąpić w związku z zakłóceniem czynności regulacyjnych układu nerwowego wegetatywnego. Zwiększenie się zawartości cholesterolu jest związane z układem współczulnym, lecytyny zaś z układem przywspółczulnym. Zawartość cukru we krwi wynosi przeciętnie 0,08-0,12 g%. Zawartość jego zwiększa się w zaburzeniach przemiany węglowodanowej oraz w niektórych chorobach wątroby i nerek. Continue reading „Zmniejszenie sie zawartosci cholesterolu we krwi”

Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 6

Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została osiągnięta w chwili sporządzenia niniejszego sprawozdania, a kontynuacja w tych kohortach trwa. Ogółem 8% pacjentów w grupie leczonej trametynibem i 6% w grupie otrzymującej chemioterapię otrzymało wemurafenib, a 5% w grupie leczonej trametynibem i żaden pacjent w grupie otrzymującej chemioterapię nie otrzymał ipilimumabu po zakończeniu leczenia. Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 6”

Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 4

Zbieranie danych zostało przeprowadzone przez personel zatrudniony w każdym miejscu badania i było monitorowane przez sponsora. Pierwsi autorzy napisali pierwszy szkic manuskryptu, przy wsparciu ostatniego autora; wszyscy autorzy mieli pełny dostęp do danych z badań i byli zaangażowani w analizę danych. Wszyscy autorzy podjęli decyzję o przesłaniu manuskryptu do publikacji i zapewnili dokładność danych oraz wierność badania do protokołu. Wsparcie redakcyjne w formie usług graficznych zostało sfinansowane przez sponsora. Continue reading „Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 4”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7

Analizę naliczonych tygodni remisji według podgrupy przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Skuteczność mepolizumabu w porównaniu z placebo wśród 57 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili mniejszą niż 150 komórek na milimetr sześcienny na początku badania była ograniczona (21% w porównaniu do 7% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans, 0,95; 95% CI, 0,28 do 3,24). Natomiast wśród 79 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili wynoszącą 150 komórek lub więcej na milimetr sześcienny w punkcie wyjściowym, wystąpiła korzyść z mepolizumabu w porównaniu z placebo (33% w porównaniu do 0% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans 26,10; 95% CI, 7,02 do 97,02). Więcej uczestników grupy mepolizumabu niż w grupie placebo miało remisję w ciągu pierwszych 24 tygodni badania i pozostało w remisji do 52 tygodnia (19% w porównaniu z 1%, iloraz szans, 19,65, 95% CI, 2,30 do 167,93; P = 0,007) (tabela 2). Punkty końcowe remisji, które stosowały kryteria remisji EULAR (BVAS wynoszący 0 i prednizolon lub dawkę prednizonu .7,5 mg na dzień) są pokazane na Rysunkach S1 i Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6

Skuteczność diagnostyczna programu badań przesiewowych podsumowano w Tabeli 2. Dyskusja
Jako model raka nosogardzieli stwierdziliśmy, że możliwe jest wykorzystanie analizy krążącego DNA do badań przesiewowych na obecność nowotworów u osób bez objawów. Spośród 20 174 uczestników, którzy przeszli badania przesiewowe, tylko 309 (1,5% wszystkich uczestników i 27,8% tych, którzy początkowo testowali wynik pozytywny) miało uporczywie wykrywalne DNA EBV w osoczu na początku i podczas obserwacji. Wśród tych 309 uczestników raka nosogardzieli potwierdzono u 34 (11,0%). Niskie pozytywne wartości predykcyjne są typowe dla badań przesiewowych w kierunku raka przeprowadzanych w bezobjawowych populacjach. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5

Nawrót choroby po leczeniu wystąpił tylko u pacjenta. Trzyletnia stopa przeżycia wolnego od progresji wśród uczestników z rakiem nosogardzieli, która została wykryta podczas badań przesiewowych była lepsza od tej wśród pacjentów w historycznej kohorcie (97% w porównaniu z 70%, współczynnik ryzyka, 0,10, 95% przedział ufności, 0,05 do 0,18; P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2B) .20 Ryc. 3. Ryc. 3. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 5”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli

Wolne od krążenia DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV) jest biomarkerem raka nosogardzieli. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby zbadać, czy DNA EBV w próbkach osocza byłoby użyteczne w badaniach przesiewowych w kierunku wczesnego raka nosogardzieli u osób bezobjawowych. Metody
Przeanalizowaliśmy DNA EBV w próbkach osocza w celu zbadania uczestników, którzy nie mieli objawów raka nosogardzieli. Uczestnicy z początkowo pozytywnymi wynikami zostali powtórnie przebadani około 4 tygodnie później, a ci z uporczywie dodatnim DNA EBV w osoczu przeszli donosowe badanie endoskopowe i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Wyniki
Łącznie 20 174 uczestników poddano badaniom przesiewowym. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 9

Uczestnicy z klasycznie zdefiniowanym lub zdefiniowanym przez SGRQ przewlekłym zapaleniem oskrzeli, z lub bez rozedmy płuc, mieli wyższe stężenia mucyny niż uczestnicy bez przewlekłego zapalenia oskrzeli, z lub bez rozedmy płuc (ryc. S14 w Dodatku Aneks). Po drugie, ostatnie badania wykazały, że objawy, w tym wytwarzanie flegmy, u osób palących z prawidłowymi wynikami badań spirometrycznych wskazują na populację z przewlekłym fenotypem podobnym do oskrzeli (np. Zaostrzenia układu oddechowego i ograniczenie aktywności) .25 W naszym badaniu wśród obecnych lub byłych palaczy przy prawidłowych wartościach spirometrycznych osoby z objawami miały wyższe całkowite stężenia mucyny niż te bez objawów (ryc. S15 w dodatku uzupełniającym). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 9”