Własności nerwów

Drugą zasadniczą własnością nerwów jest ich zdolność przewodzenia stanu czynnego sposób zupełnie izolowany, t, j. własność, wskutek której stan czynny, powstając w pewnem włóknie nerwowem, przebiega tylko w tem włóknie i nie udziela się nigdzie włóknom sąsiednim. Izolacya ta jest rzeczywiście w układzie nerwowym w wysokim stopniu dokładna i dzięki jej możemy nie tylko odczuwać wpływy, działające na najrozmaitsze punkty naszej powierzchni czuciowej, jak np. skóry, oka i t, p., lecz także rozróżniać najdrobniejsze przedmioty, których obrazy powstają w oku w polu naszego widzenia. O tej zdolności przewodzenia stanu czynnego  sposób izolowany możemy się również przekonać i na nerwach ruchowych; uszkadzając np. Continue reading „Własności nerwów”

Własności fizyologiczne włókien nerwowych

Przewodzenie. Główną zasadniczą nerwów jest przewodzenie stanu czynnego. Widzieliśmy już na początku tego rozdziału, że nerwy są jedynymi pośrednikami w ustroju pomiędzy powierzchnią czuciową, a rozmaitymi narządami wewnętrznymi, których zadaniem jest spełnianie pewnych określonych funkcyj w ustroju. Ściśle rzecz nerwy są. tylko pośrednikami między zakończeniami obwodowemi nerwowemi: a komórkami nerwowemi rdzenią lub mózgu tj.. Continue reading „Własności fizyologiczne włókien nerwowych”

Pobudliwość nerwu

Mając w ten sposób przygotowane elektrody, układamy na nich nerw, jak zauważyliśmy wyżej, z mięśniem lub wprost z łapką żaby. Jeżeli po ułożeniu zamkniemy pracę to przede wszystkiem możemy się przekonać, że tylko w chwili zamykania lub otwierania prądu pewnej siły otrzymamy skurcz mięśnia lub ruch łapki. Przy innych siłach prądu znacznie mniejszych lub większych, lub przy innym kierunku skurcz może powstawać tylko przy zamykaniu, lub tylko przy otwieraniu. Możemy więc stwierdzić, że prąd stały, przechodząc przez pewną część nerwu, wywoluje w nim stan czynny tylko w chwili powstawania lub znikania i nie wywołuje go przez cały czas swego działania. Mając przy tem Zaś samem ustawieniu reostat, który pozwala stopniowo zwiększać lub zmniejszać siłę prądu, możemy się przekonać, że skurcz mięśnia lub ruch łapki powstaje także przy każdej zmianie siły prądu, jeżeli te zmiany powstają szybko, Przeciwnie, jeżeli siła ulega zmianie powolnej, to, podobnie jak w mięśniach, możemy doprowadzić go do bardzo znacznego natężenia siły, nie wvwołując wcale skurczu. Continue reading „Pobudliwość nerwu”

Nerwy czuciowe

Jak widzimy więc i dla nerwów czuciowych szybkość noszenia się stanu czynnego około 30 m. na sekundę. Metodę, zapomocą której oznaczono szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwach ruchowych zwierząt, z małymi modyfikacyami można także zastować do nerwów ruchowych człowieka. Badania podobne, wykonane przez Helmholtza i innych, wykazały, że szybkość w nerwach ruchowych człowieka wynosi również około 33 m. Wpływ rozmaitych warunków na szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwie. Szybkość przenoszenia się stanu czynnego w nerwach, zależy przede wszystkiem od temperatury : obniżenie temperatury zmniejsza ją, podniesienie do pewnego stopnia — zwiększa. Continue reading „Nerwy czuciowe”

Metoda Pipera

Prócz wyżej opisanej metody, Helmholtz i inni autorowie oznaczali także szybkość inną drogą, a mianowicie za pomocą myografów, które dawały możność na jednej i tej samej linii siecznych otrzymywać dwie krzywe pojedynczego skurczu podczas podrażnienia nerwów podobnie, jak w powyższej metodzie, w dwóch rozmaitych miejscach. Chwila podrażnienia nerwu w tego rodzaju doświadczeniach ściśle odpowiadać musi jednemu i temu samemu punktowi osi siecznych, obie krzywe w ten sposób otrzymane muszą być zupełnie do siebie podobne i różnić się tylko tem, że jedna w stosunku do chwili podrażnienia zostaje nieco przesuniętą w porównaniu z drugą. Ta odległość początku jednej krzywej od drugiej przy znanej szybkości obrotu walca przedstawia nam czas, w ciągu którego stan czynny przenosi się z miejsca podrażnienia dalszego do miejsca bliższego. Szybkość otrzymana tą metodą za pomocą myografu Helmholtza również dla nerwów żaby wynosiła 27,025 m. na sekundę. Continue reading „Metoda Pipera”

Zwiekszenie sie ilosci globulin

Zwiększenie się ilości globulin widzimy w zakażeniach ostrych i przewlekłych, w chorobach układu krążenia, w chorobach wątroby i w charłactwie. Ilościowy stosunek globulin do albumin w surowicy krwi, określamy, jako współczynnika albumino – globulinowy. Współczynnik ten najczęściej ulega zmianom w stanach patologicznych, zwłaszcza w początkowych okresach różnych schorzeń, jak np. w zapaleniu, w zaburzeniu czynności gruczołów dokrewnych, nowotworach złośliwych i innych. Występuje wtedy zwyżka zawartości globulin we krwi z jednoczesną zniżką zawartości albumin. Continue reading „Zwiekszenie sie ilosci globulin”

Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 5

Prawdopodobieństwa bycia żywymi i braku leczenia immunosupresyjnego po 2 latach porównywano między dwiema grupami badawczymi za pomocą testu chi-kwadrat. Dwuletnie wskaźniki całkowitego przeżycia i czasu przeżycia wolnego od choroby od czasu przeszczepienia porównywano u pacjentów według losowo przydzielonej grupy leczonej za pomocą stratyfikowanego testu Mantela-Haenszela. Ponadto przeprowadzono planową wtórną analizę wyników z zastosowaniem regresji Coxa w celu dostosowania do charakterystyki pacjentów. Współzmienne uwzględniane w procesie budowania modelu to centrum transplantacji, rok transplantacji, schemat leczenia, profilaktyka GVHD, charakterystyka biorcy (wiek, płeć, rasa, wynik oceny Karnofsky ego [z ocenami od 0 do 100 i wyższymi wynikami wskazującymi lepszą wydajność status], diagnoza, stadium choroby, czas od diagnozy do przeszczepu, status w odniesieniu do badań serologicznych i chorób współistniejących cytomegalowirusa [CMV], charakterystyka dawcy (wiek, płeć, rasa, status w odniesieniu do zakażenia CMV i parzystości), oraz Dopasowywanie HLA. Continue reading „Komórki macierzyste krwi obwodowej a szpik kostny od niespokrewnionych dawców AD 5”

Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 6

Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została osiągnięta w chwili sporządzenia niniejszego sprawozdania, a kontynuacja w tych kohortach trwa. Ogółem 8% pacjentów w grupie leczonej trametynibem i 6% w grupie otrzymującej chemioterapię otrzymało wemurafenib, a 5% w grupie leczonej trametynibem i żaden pacjent w grupie otrzymującej chemioterapię nie otrzymał ipilimumabu po zakończeniu leczenia. Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 6”

20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach

Podawanie terapii hormonalnej przez 5 lat znacznie zmniejsza częstość nawrotów podczas i po leczeniu u kobiet z wczesnym stadium raka piersi z receptorem estrogenowym (ER). Wydłużenie takiej terapii po ponad 5 latach zapewnia dalszą ochronę, ale ma dodatkowe skutki uboczne. Uzyskanie danych dotyczących bezwzględnego ryzyka późniejszego odległego nawrotu, jeśli terapia zakończy się po 5 latach, może pomóc w ustaleniu, czy należy przedłużyć leczenie. Metody
W tej metaanalizie wyników 88 badań z udziałem 62 923 kobiet z rakiem piersi z rozpoznaniem ER, które były wolne od choroby po 5 latach zaplanowanej endokrynologicznej terapii, wykorzystano analizy regresji Kaplana-Meiera i Coxa, stratyfikowane według próby i leczenia, do oceny związków średnicy guza i statusu węzłowego (TN), stopnia złośliwości guza i innych czynników z wynikami pacjentów w okresie od 5 do 20 lat.
Wyniki
Nawroty raka piersi występowały w stałym tempie w całym okresie badania od 5 do 20 lat. Continue reading „20-letnie ryzyko nawrotu raka piersi po zaprzestaniu leczenia endokrynologicznego po 5 latach”