Mięśnie prążkowane

O mięśniach prążkowanych wiemy, że skurcze tężcowe polegają na szybkiem następstwie podniet i również szybkiem powtarzaniu się tych spraw, na których polega skurcz pojedynczy: skurcze te powstają więc ze zlania się skurczów pojedynczych. Dlatego też przemiana energii podczas skurczu tężcowego jest bardzo wielka, chociaż mięsień pracy nie wykonywa; szybkie następstwo spraw chemiczno-fizycznych, odbywających się w mięśniu, uwidocznia się w zmianach chemicznych w prądach czynnościowych. Inaczej rzecz się ma w mięśniach gładkich. U typowych dźwigaczy nie można podczas skurczu pod znacznem obciążeniem stwierdzić zwiększenia przemiany materyi i energii; cała ich przemiana materyi (mierzona zużyciem tlenu i produkcyą C02 u małży) jest tak mała, że wynosi zaledwie tysiączną część tej przemiany, jakąby np. wywołało w mięśniach prążkowanych żaby dźwiganie tego samego ciężaru w tym samym okresie. Continue reading „Mięśnie prążkowane”

Włókno osiowe

Prócz włókien rdzennych i bezrdzennych znajdujemy jeszcze także na obwodzie i w środkowym układzie nerwowym, mianowicie w t. zw. szarej substancyi mózgu i rdzenia włókna nerwowe, złożone tylko z jednego włókna osiowego, czyli włókna nagie. Najgłówniejszą więc składową częścią nerwu oczywiście musi być włókno Osiowe; wszystkie inne części składowe tylko częściami dodatkowemi. Samo włókno osiowe jest także tworem złożonym z daleko cieńszych włókienek, od liczby których zależy jego grubość; w grubych włóknach nerwowych włókienek takich może być bardzo dużo, podczas gdy w cienkich zaledwie kilka, a w zakończeniach nerwowych możemy znajdować nawet i jedno włókieneczko. Continue reading „Włókno osiowe”

Nerwy obwodowe

Nerwy są to Sznury, przebiegające w ustroju zwykle od rdzenia ku obwodowi w pochwach złożonych z tkanki łącznej, Każdy taki sznur składa się z cienkich włókien, które nazywamy włóknami nerwowymi, Włókna w sznurach nerwowych możemy podzielić na dwie kategorye: na włókna bezrdzenne i rdzenne. Włókna bezrdzenne są złożone z cienkiej osłonki, posiadającej na wewnętrznej stronie jądra, i części środkowej, otoczonej osłonką, którą nazywamy włóknem osiowym ; osłonka nosi nazwę osłonki Schwanna, a jej jądra nazwę jąder Schwanna. Włókna nerwowe bezrdzenne noszą jeszcze nazwę włókien szarych lub Remakowskich. Włókna rdzenne prócz włókna osiowego i osłonki Schwanna posiadają jeszcze drugą osłonkę, mniej lub więcej grubą, która się znajduje na wewnątrz osłonki Sellwanna, jest to tak zw. osłonka Na preparatach, sporządzonych przez ustalenie nerwów w układzie nadosmowym, a nawet w preparatach świeżych, sporządzonych z nerwów żywych w płynach obojętnych, możemy stwierdzić, że osłonka rdzenna w pewnych miejscach zostaje przerwaną; w miejscach tych osłonka Schwanna zagłębia się, tworzy przewężenie i dochodzi aż do włókna osiowego. Continue reading „Nerwy obwodowe”

Komórki czuciowe i ruchowe

U zwierząt nieco wyższych znajdujemy nowy stopień w rozwoju tkanki nerwowej: powierzchnia zwierzęcia obok pewnych specyalnych cech, które służą do ochrony organizmu, nabywa szczególnej zdolności odczuwania wszelkich wpływów zewnętrznych; staje się więc faktycznie powierzchnią czuciową. Od tej powierzchni, którą zwykle tworzą komórki nabłonkowe, odchodzą cienkie niteczki, prowadzące do osobnych komórek, umieszczonych w głębszych warstwach ustroju. Od tych ostatnich odehod74 włókna, które kończą się w komórkach ustroju zdolnych do kurczenia się. W tym przypadku mamy już osobną komórkę, która za pomocą 2 swoich wypustek łączy powierzchnię czuciową z narządem, w którym występują zmiany, np. z mięśniem (rycina 61); komórkę tę nazywamy komórką nerwową. Continue reading „Komórki czuciowe i ruchowe”

Skurcz tężcowy

Biorąc prądy jeszcze silniejsze, a mianowicie powyżej 0,00001 Ampera, otrzymujemy skurcz przy prądzie wstępującym tylko w chwili otwierania, przy prądzie zaś zstępującym tylko w chwili zamykania—w pierwszym przypadku podczas zamykania, w drugim podczas otwierania pozostaje mięsień w spoczynku. Jeżeli uwzględnimy zmiany elektrotoniczne nerwie, i w tym przypadku możemy stwierdzić, że stan czynny także wychodzi tylko z miejsca zwiększonej pobudliwości. Przy prądzie wstępującym biegun ujemny leży dalej od mięśnia, bliżej zaś mięśnia biegun dodatni ; jakkolwiek więc powstaje zwiększenie pobudliwości w okolicy bieguna ujemnego, to jednak wskutek zniesienia przewodzenia, a raczej znacznego upośledzenia w okolicy bieguna dodatniego, stan czynny, który tutaj, tła w okolicy bieguna ujemnego powstaje, do mięśnia dojść nie może; przy otwarciu prądu wzrasta pobudliwość w okolicy bieguna dodatniego i stan czynny, który teraz w tej okolicy powstaje, ma swobodny dostęp do mięśnia. Przy prądach zstępujących biegun ujemny leży bliżej mięśnia, a więc w chwili zamknięcia prądu, gdy się zwiększa pobudliwość w okolicy tego bieguna, stan czynny a od razu wolny dostęp do mięśnia, wskutek tego otrzymujemy skurcz; w chwili otwarcia zaś mięsień pozostaje w spoczynku wsku-, tek tego, Że razem z otwarciem występują zmiany odwrotne; w okolicy bieguna dodatniego pobudliwość wzrasta, lecz natychmiast w okolicy bieguna ujemnego się obniża, również się zmniejsza w okolicy bieguna ujemnego przewodzenie i wskutek tego stan czynny, który powstaje w okolicy bieguna dodatniego do mięśnia nie dochodzi. Zmiany te przedstawiamy w następującej tabliczce Pfligera. Continue reading „Skurcz tężcowy”

Nerwy du Bois-Reymond

Obok zmian w pobudliwości, pod wpływem prądu stałego zachodzą także zmiany, jak widzieliśmy wyżej, w przewodnictwie nerwów również zmieniają się ich własności elektryczne, lecz o tych mowa niżej. Zmianom tym Nd wpływem prądu stałego w nerwach du Bois-Reymond nadal nazwę stanu elektrotonicznegg; okolicę bieguna dodatniego nazwał an elektr oto n e IP, okolicę zaś bieguna ujemnego katelektrotonem. Badając zmiany w pobudliwości nerwów przy rozmaitych siłach prądu, możemy się przekonać, że tak analektroton, jak katelektroton również się zmieniają. Przy słabych prądach, jakkolwiek stopień  zmiany wogóle jest nieznaczny, zakres katelektrotonu w stosunku do zakresu anelektrotonu jest większy i wskutek tego punkt obojętny leży bliżej bieguna dodatniego. Przy prądach średnich zakres katelektrotonu i anelektrotonu są prawie równe, lecz stopień zmiany jest większy, punkt obojętny leży prawie w środku. Continue reading „Nerwy du Bois-Reymond”

Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 5

W sumie 195 pacjentów (61%) miało progresję choroby lub zmarło w czasie pierwszej analizy. Zgodnie z poprawką protokołu przyjętą 16 lutego 2012 r. Niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo oraz komitet sterujący ds. Badań stwierdziły, że zarówno przeżycie wolne od progresji, jak i całkowity czas przeżycia były znacznie dłuższe w grupie leczonej trametynibem niż w grupie otrzymującej chemioterapię oraz że natychmiastowe przejście na trametynib powinien być dozwolony. Continue reading „Zwiększona przeżywalność z hamowaniem MEK w czerniaku zmutowanym BRAF AD 5”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli czesc 4

George s Respiratory Questionnaire (SGRQ) 17 definiował przewlekłe zapalenie oskrzeli jako kaszel i flegmę prawie codziennie lub kilka razy w tygodniu. Rozedmę płuc zdefiniowano jako procent wokseli w polu płuc, który wykazywał atenuację mniej niż -950 jednostek Hounsfielda, co oceniono za pomocą wolumetrycznej tomografii komputerowej (CT) w płucach. Korzystając z tego odsetka, zaklasyfikowaliśmy uczestnika jako mającego rozedmę płucną na podstawie wartości normatywnych.18 Szczegółowe definicje kliniczne są dostępne w dodatkowym dodatku. Plwocinę, która została wywołana przez inhalację hipertonicznego roztworu soli, zebrano od 917 uczestników, którzy mieli wymuszoną objętość wydechową w ciągu sekundy powyżej 35% przewidywanej wartości, zgodnie z protokołem 19 i American Thoracic Society oraz normami Europejskiego Towarzystwa oddechowego, 16 dla pomiaru całkowitych stężeń mucyny. Indukowane próbki plwociny umieszczono w buforze guanidynowym (6 mol na litr), 12 wysłano do SPIROMICS Biospecimen Processing Center i przechowywano w temperaturze -4oC. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli czesc 4”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4

Przeżycie i dystrybucja etapowa wśród pacjentów w kohorcie historycznej były podobne do wyników ostatnio zgłoszonych przez inne ośrodki.21 Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rekrutacja, badanie przesiewowe DNA wirusa Epsteina-Barra w osoczu i potwierdzenie raka nosogardzieli za pomocą endoskopii nosa i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego u uczestników. Do badania włączono 20 349 uczestników. Analiza DNA EBV w osoczu została wykorzystana do badań przesiewowych pod kątem raka nosogardzieli u kwalifikujących się uczestników i wykryto 34 przypadki raka nosogardzieli. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli czesc 4”