Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli

Wolne od krążenia DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV) jest biomarkerem raka nosogardzieli. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie, aby zbadać, czy DNA EBV w próbkach osocza byłoby użyteczne w badaniach przesiewowych w kierunku wczesnego raka nosogardzieli u osób bezobjawowych. Metody
Przeanalizowaliśmy DNA EBV w próbkach osocza w celu zbadania uczestników, którzy nie mieli objawów raka nosogardzieli. Uczestnicy z początkowo pozytywnymi wynikami zostali powtórnie przebadani około 4 tygodnie później, a ci z uporczywie dodatnim DNA EBV w osoczu przeszli donosowe badanie endoskopowe i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Wyniki
Łącznie 20 174 uczestników poddano badaniom przesiewowym. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10

Wysokie całkowite stężenia mucyny były związane zarówno z produkcją flegmy zgłaszanej przez pacjenta, jak i żelowatymi (śluzowatymi) właściwościami wyrzucanego materiału. Wysokie całkowite stężenia mucyny były również związane zarówno z klasyczną, jak i SGRQ definicją chronicznego zapalenia oskrzeli, ustalenia zgodne z włączeniem wytwarzania flegmy do tych definicji. Wysokie stężenia mucyny były również związane z objawami choroby dróg oddechowych (w tym flegmy) w przypadku braku niedrożności przepływu powietrza. Uważa się, że adherentny śluz wewnątrzpochłonny, który nie jest możliwy do wykrycia przez kaszel, przyczynia się do niedrożności przepływu powietrza i częstości zaostrzeń w POChP (ryc. 1A). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 10”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8

Natomiast uczestnicy z obecną astmą lub astmą z dzieciństwa nie mieli istotnie wyższych stężeń MUC5AC niż ci, którzy nigdy nie otrzymali diagnozy astmy (ryc. S10E w dodatkowym dodatku), a uczestnicy o wysokich stężeniach MUC5AC nie mieli istotnie wyższe poziomy eozynofilów w plwocinie lub IgE we krwi niż te z prawidłowymi stężeniami MUC5AC (ryc. S11 w dodatku uzupełniającym). Relacje między stężeniami mucyny a rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli
Rycina 4. Rycina 4. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6

Związek między stężeniem mucyny a niedrożnością przepływu powietrza zdefiniowaną jako GOLD pozostał znaczący, gdy zastosowanie wziewnych leków rozszerzających oskrzela i glukokortykoidów zostało uwzględnione w modelach analizy wariancji (P = 0,001). Zależność między całkowitymi stężeniami mucyny a częstościami występowania zaostrzeń ujawniła, że stężenia mucyny były wyższe u uczestników SPIROMICS, którzy mieli zaostrzenia niż u osób, które nie miały zaostrzeń (.2 zaostrzenia w ciągu roku, 4194 . 878 .g na mililitr;> 0 do <2 zaostrzeń na rok 2848 . 171 .g na mililitr i 0 zaostrzeń, 2458 . 113 .g na mililitr) (Figura 1D). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6”