Komórki mięsne tęczówki

Na bodźce świetlne oddziaływają komórki mięsne tęczówki : włókna barwikonośne środkowej części kurczą się pod wpływem naświetlania, szczególnie światłem zielonem. Szybkie przejście z temperatury wyższej do niskiej, lub przeciwnie, ma na mięśnie gładkie dzialanie drażniące. Poza tem temperatura ma, jak we wszystkich komórkach, wpływ na szybkość przebiegu procesów natury chemicznej. Temperatury niskie, poniżej 10 stopni, wprowadzają mięśnie gładkie zwierząt ciepłokrwistych w skurcz stały, zwiększąją jego napięcie; powyżej tej temperatury napięcie zaczyna się rozluźniać, mięsień wiotczeje zupełnie ; dopiero powyżej 40 zaczyna się ponowne kurczenie, przechodzące około 500 w stężenie cieplne mięśnia. Przy niskieh temperaturach pobudliwość jest bardzo mała, wzrasta z rozluźnieniem napięcia; samorodne tętnienia zjawiają się dopiero przy temperaturach, w których mięsień jest zwiotczały. Continue reading „Komórki mięsne tęczówki”

Pobudliwośc i kurczliwość

O właściwościach mechanicznych mięśni gładkich nie da się wiele powiedzieć : trudno oddzielić silę skurczu mięśnia od samej spójności i elastyczności tkanki. Jeżeli obciążymy mięsień muszli ciężarem, który pokonywa jego napięcie tak, że mięsień zaczyna się wydłużać, to równowaga między obciążeniem mięśnia a jego elastycznością zupełnie się nie ustala i mięsień wcześniej obumiera. Na zatrutej atropiną wstędze z żołądka żaby wykazano, Że ciężary małe wydłużają ją stosunkowo znaczniej, niż większe ; po usunięciu ciężaru mięsień z początku powoli, później prędzej, ma wracać do pierwotnej długości, jakkolwiek jej nigdy nie dosięga. Zupełnie inaczej rzecz się ma w mięśniu normalnym, tak np. adduktor muszli skrócony dźwiga całemi godzinami ciężary, które go, gdy jest rozluźniony, łatwo rozdzierają. Continue reading „Pobudliwośc i kurczliwość”

Działanie prądów stałych na nerwy

Metody, które służą do oznaczenia pobudliwości nerwów ruchowych są te same, za pomocą których oznaczaliśmy pobudliwość mięśni. I tutaj możemy albo oceniać stopień pobudliwości nerwów, używając jednej i tej samej siły podniety, na podstawie efektu otrzymanego, np. stopnia skurczu mięśnia, albo też staramy się otrzymać jeden i ten sam skurcz przy rozmaitych stopniach siły podniety i w tym celu zmieniamy odpowiednio siłę prądu indukcyjnego przez odsuwanie lub przybliżanie cewki indukcyjnej, lub przesuwanie kontaktu na reochordzie, jeżeli drażnimy kondensatora. Najczęściej do tego rodzaju doświadczeń używamy nerwów ruchowych i oceniamy zmiany w pobudliwości nerwów na podstawie skurczu mięśnia. Można jednak i bezpośrednio w nerwach te zmiany spostrzegać badając, jak to zauważyliśmy wyżej, stan czynny nerwów za pomocą zmian elektycznych. Continue reading „Działanie prądów stałych na nerwy”

Nadpobudliwość

Zauważyliśmy, że nie tylko same zakończenia nerwowe w powierzchni czuciowej mogą ulegać działaniu rozmaitych wpływów zewnętrznych, że nie tylko stan czynny może wychodzić z komórek nerwowych, lecz, że te same czynniki zewnętrzne mogą wywołać stan czynny w każdym punkcie nerwu, w którym na niego działają. Ze rzeczywiście tak jest, możemy się przekonać bardzo łatwo, wycinająe u żaby mięsień z nerwem, np. nerw kulszowy z łapką, i poddając nerw działaniu rozmaitych czynników. Na preparacie tym możemy stwierdzić, że uciskanie nerwu, uderzanie, dotknięcie ogrzanym przedmiotem, działanie prądem stałym lub indukcyjnym wszystko to jest stanie wywołać skurcz mięśnia lub łapki, jakkolwiek mięśnie bezpośrednio nie są podrażnione. Oczywiście więc stan czynny musiał powstać w miejșgu działania podniety w nerwie po nerwie się pvzeniósł do mięśnia; tę własność nerwów nazwaliśmy pobudliwością. Continue reading „Nadpobudliwość”

Bialka osocza krwi

Białka osocza krwi występują w kilku frakcjach, mianowicie, jako albuminy w ilości 4,1-5 %, globuliny 2,5-2,7 % i fibrynogen 0,2-0,3 % na 100 mI osocza. Poszczególne frakcje odgrywają pewne role fizjologiczne, które jednak nie są jeszcze ściśle ustalone. Białka osocza krwi ochraniają krwinki przed uszkodzeniem. Najważniejszą ich rolą jest utrzymywanie równowagi, płynu pomiędzy krwią a tkankami dzięki właściwości białek osmotycznego Przyciągania wody i stałego utrzymywania ciśnienia onkotycznego. Rola białek otocza, jako buforu zobojętniającego kwasy lub nadmiar zasad przenikających do krwi jest bardzo mała, gdyż zaledwie 1/10 siły buforowej krwi przypada na białko osocza, reszta zaś na hemoglobinę i sole. Continue reading „Bialka osocza krwi”

uklad wegetatywny wplywa bezposrednio na zawartosc bialka we krwi lub na jego powstawanie

Czy układ wegetatywny wpływa bezpośrednio na zawartość białka we krwi lub na jego powstawanie, powodując zmiany ilościowe, czy też pośrednio przez rozwodnienie lub zagęszczenie krwi, o tym nie można się w tej chwili wypowiedzieć. Tak czy inaczej, wpływ jego na zawartość białka we krwi jest niewątpliwy, mechanizm zaś tego zjawiska wymaga dalszych badań doświadczalnych. Jeżeli sięgniemy do spraw chorobowych, które wpływają na zawartość białka w surowicy krwi to zobaczymy, że między innymi ostre choroby zakaźne obniżają ją. Wytłumaczenie tego zjawiska nie jest łatwe ze względu na powstawanie różnych okoliczności towarzyszących tym chorobom, w których może się zmieniać zawartość wody we krwi, a także może istnieć niedożywienie białkowe. Biorąc jednak pod uwagę, że w ostrych chorobach zakaźnych układ wegetatywny nie jest wolny od wpływu czynnika chorobotwórczego, należałoby sobie postawić pytanie, czy zmiany w zawartości białka we krwi nie są między innymi związane z układem wegetatywnym. Continue reading „uklad wegetatywny wplywa bezposrednio na zawartosc bialka we krwi lub na jego powstawanie”

Zmiany zawartosci bialek w osoczu krwi

Udało się to również stwierdzić w okresie zdrowienia po durze plamistym Walawski. Te zmiany w płonicy i durze plamistym są wynikiem zakłócenia czynności układu nerwowego regulującego zawartość białka we krwi. Zwiększenie się zawartości białek w osoczu krwi występuje jaskrawo wtedy, kiedy krew traci wodę i w związku z tym zagęszcza się. Widzimy to w biegunkach, oparzeniach, uporczywych wymiotach oraz w takich chorobach zakaźnych jak cholera i sprue. Zmiany zawartości białek w osoczu krwi dotyczą nie tylko całkowitej jego ilości, lecz również wzajemnego stosunku poszczególnych jego frakcji. Continue reading „Zmiany zawartosci bialek w osoczu krwi”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli czesc 4

George s Respiratory Questionnaire (SGRQ) 17 definiował przewlekłe zapalenie oskrzeli jako kaszel i flegmę prawie codziennie lub kilka razy w tygodniu. Rozedmę płuc zdefiniowano jako procent wokseli w polu płuc, który wykazywał atenuację mniej niż -950 jednostek Hounsfielda, co oceniono za pomocą wolumetrycznej tomografii komputerowej (CT) w płucach. Korzystając z tego odsetka, zaklasyfikowaliśmy uczestnika jako mającego rozedmę płucną na podstawie wartości normatywnych.18 Szczegółowe definicje kliniczne są dostępne w dodatkowym dodatku. Plwocinę, która została wywołana przez inhalację hipertonicznego roztworu soli, zebrano od 917 uczestników, którzy mieli wymuszoną objętość wydechową w ciągu sekundy powyżej 35% przewidywanej wartości, zgodnie z protokołem 19 i American Thoracic Society oraz normami Europejskiego Towarzystwa oddechowego, 16 dla pomiaru całkowitych stężeń mucyny. Indukowane próbki plwociny umieszczono w buforze guanidynowym (6 mol na litr), 12 wysłano do SPIROMICS Biospecimen Processing Center i przechowywano w temperaturze -4oC. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli czesc 4”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8

Natomiast uczestnicy z obecną astmą lub astmą z dzieciństwa nie mieli istotnie wyższych stężeń MUC5AC niż ci, którzy nigdy nie otrzymali diagnozy astmy (ryc. S10E w dodatkowym dodatku), a uczestnicy o wysokich stężeniach MUC5AC nie mieli istotnie wyższe poziomy eozynofilów w plwocinie lub IgE we krwi niż te z prawidłowymi stężeniami MUC5AC (ryc. S11 w dodatku uzupełniającym). Relacje między stężeniami mucyny a rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli
Rycina 4. Rycina 4. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 8”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6

Związek między stężeniem mucyny a niedrożnością przepływu powietrza zdefiniowaną jako GOLD pozostał znaczący, gdy zastosowanie wziewnych leków rozszerzających oskrzela i glukokortykoidów zostało uwzględnione w modelach analizy wariancji (P = 0,001). Zależność między całkowitymi stężeniami mucyny a częstościami występowania zaostrzeń ujawniła, że stężenia mucyny były wyższe u uczestników SPIROMICS, którzy mieli zaostrzenia niż u osób, które nie miały zaostrzeń (.2 zaostrzenia w ciągu roku, 4194 . 878 .g na mililitr;> 0 do <2 zaostrzeń na rok 2848 . 171 .g na mililitr i 0 zaostrzeń, 2458 . 113 .g na mililitr) (Figura 1D). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 6”