Przyczyny powstawania tarczycy

Tarczyca jest jedną z chorób, która coraz częściej atakuje ludzi. Już nie wielka tarczyca oraz produkowane przez nią hormony mają znaczny wpływ na zdrowie oraz samopoczucie danej osoby. Wpływ tarczycy na metabolizm jest na tyle ogromny, że choroba tarczycy może w utrudniać życie. W przypadku występowania nadczynności tarczycy, największym problemem jest zbyt duża produkcja hormonów, jaka najczęściej spowodowana jest zaburzeniami układu odpornościowego. Czasami odpowiedzialne są również gruczolaki, jakie rozwijają się w tarczycy, przez co zakłócają normalne funkcjonowanie. Continue reading „Przyczyny powstawania tarczycy”

Bialka osocza krwi

Białka osocza krwi występują w kilku frakcjach, mianowicie, jako albuminy w ilości 4,1-5 %, globuliny 2,5-2,7 % i fibrynogen 0,2-0,3 % na 100 mI osocza. Poszczególne frakcje odgrywają pewne role fizjologiczne, które jednak nie są jeszcze ściśle ustalone. Białka osocza krwi ochraniają krwinki przed uszkodzeniem. Najważniejszą ich rolą jest utrzymywanie równowagi, płynu pomiędzy krwią a tkankami dzięki właściwości białek osmotycznego Przyciągania wody i stałego utrzymywania ciśnienia onkotycznego. Rola białek otocza, jako buforu zobojętniającego kwasy lub nadmiar zasad przenikających do krwi jest bardzo mała, gdyż zaledwie 1/10 siły buforowej krwi przypada na białko osocza, reszta zaś na hemoglobinę i sole. Continue reading „Bialka osocza krwi”

Bialka surowicy krwi

Białka surowicy krwi odgrywają ponadto dużą rolę w zjawiskach odpornościowych, alergiach, anafilaksji, we wstrząsie anafilaktycznym i odczynach serologicznych. Jak wykazały badania, zawartość białka we krwi podwyższa się u zwierząt, które szczepiono zarazkami i które na skutek tego chorowały. Zwiększa się wtedy frakcja globulinowa. Niektóre frakcje białka czy albuminy, czy globuliny istotnie współdziałają w tych procesach odpornościowych, o tym nie można jeszcze dziś zadecydować. Wuhnnan wyodrębnił ostatnio pewne typy odczynów białkowych, które szczególnie wyraźnie występują w chorobach zakaźnych. Continue reading „Bialka surowicy krwi”

Zwiekszenie sie ilosci globulin

Zwiększenie się ilości globulin widzimy w zakażeniach ostrych i przewlekłych, w chorobach układu krążenia, w chorobach wątroby i w charłactwie. Ilościowy stosunek globulin do albumin w surowicy krwi, określamy, jako współczynnika albumino – globulinowy. Współczynnik ten najczęściej ulega zmianom w stanach patologicznych, zwłaszcza w początkowych okresach różnych schorzeń, jak np. w zapaleniu, w zaburzeniu czynności gruczołów dokrewnych, nowotworach złośliwych i innych. Występuje wtedy zwyżka zawartości globulin we krwi z jednoczesną zniżką zawartości albumin. Continue reading „Zwiekszenie sie ilosci globulin”

Amoniak znajduje sie we krwi w bardzo malych ilosciach

Amoniak znajduje się we krwi w bardzo małych ilościach – przeciętnie 0,1 mg%. Zwiększenie się poziomu amoniaku w osoczu może świadczyć o zaburzeniach czynności wątroby i nerek. Jest to związane z zaburzeniem tworzenia się mocznika w tych narządach. Aminokwasy, jako wytwory pośrednie przemiany białkowej przedostają się do krwi z przewodu pokarmowego podczas trawienia białek. Zawartość aminokwasów we krwi wynosi 6-8 mg%. Continue reading „Amoniak znajduje sie we krwi w bardzo malych ilosciach”

Bilirubina

Bilirubina znajdująca się we krwi w stanach prawidłowych w ilości 0,25-1 mg% nagromadza się w osoczu krwi w chorobach wątroby, niedokrwistości złośliwej i niedokrwistości hemolitycznej, w wylewach krwawych i w zawałach płuc. Uwolniona, bowiem wtedy z krwinek czerwonych hemoglobina przechodzi w bilirubinę, która krąży we krwi w zwiększonej ilości. W osoczu krwi mogą również występować zmiany w zawartości i czynności enzymów. Wprowadzenie pozajelitowe obcego białka wywołuje zwiększenie się zawartości enzymów proteolitycznych. Czynność enzymatyczna osocza Jawi zmienia się w chorobie rakowej, niedokrwistościach, białaczkach oraz w ciąży. Continue reading „Bilirubina”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7

Analizę naliczonych tygodni remisji według podgrupy przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Skuteczność mepolizumabu w porównaniu z placebo wśród 57 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili mniejszą niż 150 komórek na milimetr sześcienny na początku badania była ograniczona (21% w porównaniu do 7% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans, 0,95; 95% CI, 0,28 do 3,24). Natomiast wśród 79 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili wynoszącą 150 komórek lub więcej na milimetr sześcienny w punkcie wyjściowym, wystąpiła korzyść z mepolizumabu w porównaniu z placebo (33% w porównaniu do 0% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans 26,10; 95% CI, 7,02 do 97,02). Więcej uczestników grupy mepolizumabu niż w grupie placebo miało remisję w ciągu pierwszych 24 tygodni badania i pozostało w remisji do 52 tygodnia (19% w porównaniu z 1%, iloraz szans, 19,65, 95% CI, 2,30 do 167,93; P = 0,007) (tabela 2). Punkty końcowe remisji, które stosowały kryteria remisji EULAR (BVAS wynoszący 0 i prednizolon lub dawkę prednizonu .7,5 mg na dzień) są pokazane na Rysunkach S1 i Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11

Całkowite stężenia mucyny w plwocinie były związane z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli w oparciu o każdy z dwóch rodzajów kwestionariuszy samoopisowych: kwestionariusz odzwierciedlający klasyczną definicję przewlekłego zapalenia oskrzeli i SGRQ. Krzywe ROC dla całkowitego stężenia mucyny u uczestników SPIROMICS z opartą na kwestionariuszu diagnozą przewlekłego zapalenia oskrzeli względem uczestników kontrolnych dały sprawiedliwy wynik (AUC, 0,72). Podobna analiza przeprowadzona w niezależnej kohorcie z jednym miejscem zapewniała dobry wynik (AUC, 0,82). Przystosowanie wyników ROC przemawia za użytecznością tego środka, ale niższe wartości AUC dla uczestników SPIROMICS sugerują, że zmienność pomiędzy miejscami może być znaczna. Przyszłe badania mające na celu zbadanie stężenia mucyny w drogach oddechowych jako biomarkera diagnostycznego i prognostycznego dla przewlekłego zapalenia oskrzeli, w porównaniu z danymi opartymi na kwestionariuszach i biopsji dróg oddechowych, wydają się uzasadnione; takie badania powinny obejmować młodszych palaczy zagrożonych COPD. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11”

Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 7

Dwuletnie i pięcioletnie szacowane wskaźniki tego punktu końcowego wynosiły odpowiednio 59 procent i 43 procent dla pacjentów przypisanych indukcji cisplatyna plus fluorouracyl, a następnie radioterapii, 66 procent i 45 procent dla osób przypisanych do radioterapii z jednoczesną cisplatyną, oraz 53 procent i 38 procent dla osób przypisanych wyłącznie do radioterapii. Test statystyczny o określonym protokole nie dawał istotnej różnicy (P <0,05) w parach porównawczych między cisplatyną indukcyjną i fluorouracylem, a następnie radioterapią i radioterapią z równoczesną cisplatyną (P = 0,49) lub między cisplatyną indukcyjną i fluorouracylem, a następnie radioterapią i sama radioterapia (P = 0,08). Istniała jednak istotna różnica w czasie przeżycia bez laryngektomii, gdy jednoczesna radioterapia i cisplatyna były porównywane z samą radioterapią (P = 0,01). Wyniki przeżycia
Mediana czasu obserwacji wśród pacjentów, którzy przeżyli wynosiła 3,8 roku. Dwuletnie i pięcioletnie szacunki całkowitego przeżycia nie różniły się istotnie w zależności od leczenia: odpowiednio 76% i 55% dla cisplatyny indukcyjnej plus fluorouracyl, a następnie radioterapia, 74% i 54% dla radioterapii z równoczesną cisplatyną, i 75 procent i 56 procent dla samej radioterapii. Continue reading „Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 7”

Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 5

W przeciwieństwie do tego pacjenci otrzymujący radioterapię z towarzyszącą cisplatyną wykazywali działania toksyczne związane z chemioterapią (np. Neutropenia i nudności lub wymioty) oraz zwiększoną częstość występowania ciężkich działań błony śluzowej, gardła i przełyku związanych z promieniowaniem. Częstość występowania późnych objawów toksycznych stopnia 3. lub 4. wynosiła 24% w grupie, która otrzymywała cisplatynę indukcyjną plus fluorouracyl, a następnie radioterapię, 30% w grupie, która otrzymała radioterapię z jednoczesną cisplatyną, i 36% w grupie, która otrzymała samą radioterapię. Continue reading „Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 5”