Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11

Całkowite stężenia mucyny w plwocinie były związane z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli w oparciu o każdy z dwóch rodzajów kwestionariuszy samoopisowych: kwestionariusz odzwierciedlający klasyczną definicję przewlekłego zapalenia oskrzeli i SGRQ. Krzywe ROC dla całkowitego stężenia mucyny u uczestników SPIROMICS z opartą na kwestionariuszu diagnozą przewlekłego zapalenia oskrzeli względem uczestników kontrolnych dały sprawiedliwy wynik (AUC, 0,72). Podobna analiza przeprowadzona w niezależnej kohorcie z jednym miejscem zapewniała dobry wynik (AUC, 0,82). Przystosowanie wyników ROC przemawia za użytecznością tego środka, ale niższe wartości AUC dla uczestników SPIROMICS sugerują, że zmienność pomiędzy miejscami może być znaczna. Przyszłe badania mające na celu zbadanie stężenia mucyny w drogach oddechowych jako biomarkera diagnostycznego i prognostycznego dla przewlekłego zapalenia oskrzeli, w porównaniu z danymi opartymi na kwestionariuszach i biopsji dróg oddechowych, wydają się uzasadnione; takie badania powinny obejmować młodszych palaczy zagrożonych COPD. Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 11”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7

Analizę naliczonych tygodni remisji według podgrupy przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku. Skuteczność mepolizumabu w porównaniu z placebo wśród 57 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili mniejszą niż 150 komórek na milimetr sześcienny na początku badania była ograniczona (21% w porównaniu do 7% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans, 0,95; 95% CI, 0,28 do 3,24). Natomiast wśród 79 uczestników z bezwzględną liczbą eozynofili wynoszącą 150 komórek lub więcej na milimetr sześcienny w punkcie wyjściowym, wystąpiła korzyść z mepolizumabu w porównaniu z placebo (33% w porównaniu do 0% uczestników miało remisję przez .24 tygodnie, iloraz szans 26,10; 95% CI, 7,02 do 97,02). Więcej uczestników grupy mepolizumabu niż w grupie placebo miało remisję w ciągu pierwszych 24 tygodni badania i pozostało w remisji do 52 tygodnia (19% w porównaniu z 1%, iloraz szans, 19,65, 95% CI, 2,30 do 167,93; P = 0,007) (tabela 2). Punkty końcowe remisji, które stosowały kryteria remisji EULAR (BVAS wynoszący 0 i prednizolon lub dawkę prednizonu .7,5 mg na dzień) są pokazane na Rysunkach S1 i Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym ad 7”

Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 7

Dwuletnie i pięcioletnie szacowane wskaźniki tego punktu końcowego wynosiły odpowiednio 59 procent i 43 procent dla pacjentów przypisanych indukcji cisplatyna plus fluorouracyl, a następnie radioterapii, 66 procent i 45 procent dla osób przypisanych do radioterapii z jednoczesną cisplatyną, oraz 53 procent i 38 procent dla osób przypisanych wyłącznie do radioterapii. Test statystyczny o określonym protokole nie dawał istotnej różnicy (P <0,05) w parach porównawczych między cisplatyną indukcyjną i fluorouracylem, a następnie radioterapią i radioterapią z równoczesną cisplatyną (P = 0,49) lub między cisplatyną indukcyjną i fluorouracylem, a następnie radioterapią i sama radioterapia (P = 0,08). Istniała jednak istotna różnica w czasie przeżycia bez laryngektomii, gdy jednoczesna radioterapia i cisplatyna były porównywane z samą radioterapią (P = 0,01). Wyniki przeżycia
Mediana czasu obserwacji wśród pacjentów, którzy przeżyli wynosiła 3,8 roku. Dwuletnie i pięcioletnie szacunki całkowitego przeżycia nie różniły się istotnie w zależności od leczenia: odpowiednio 76% i 55% dla cisplatyny indukcyjnej plus fluorouracyl, a następnie radioterapia, 74% i 54% dla radioterapii z równoczesną cisplatyną, i 75 procent i 56 procent dla samej radioterapii. Continue reading „Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 7”

Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 5

W przeciwieństwie do tego pacjenci otrzymujący radioterapię z towarzyszącą cisplatyną wykazywali działania toksyczne związane z chemioterapią (np. Neutropenia i nudności lub wymioty) oraz zwiększoną częstość występowania ciężkich działań błony śluzowej, gardła i przełyku związanych z promieniowaniem. Częstość występowania późnych objawów toksycznych stopnia 3. lub 4. wynosiła 24% w grupie, która otrzymywała cisplatynę indukcyjną plus fluorouracyl, a następnie radioterapię, 30% w grupie, która otrzymała radioterapię z jednoczesną cisplatyną, i 36% w grupie, która otrzymała samą radioterapię. Continue reading „Jednoczesna chemioterapia i radioterapia zachowawcza narządów w zaawansowanym raku krtani ad 5”