Bialka surowicy krwi

Białka surowicy krwi odgrywają ponadto dużą rolę w zjawiskach odpornościowych, alergiach, anafilaksji, we wstrząsie anafilaktycznym i odczynach serologicznych. Jak wykazały badania, zawartość białka we krwi podwyższa się u zwierząt, które szczepiono zarazkami i które na skutek tego chorowały. Zwiększa się wtedy frakcja globulinowa. Niektóre frakcje białka czy albuminy, czy globuliny istotnie współdziałają w tych procesach odpornościowych, o tym nie można jeszcze dziś zadecydować. Wuhnnan wyodrębnił ostatnio pewne typy odczynów białkowych, które szczególnie wyraźnie występują w chorobach zakaźnych. Continue reading „Bialka surowicy krwi”

Zawartosc globulin gamma

W związku ze stwierdzeniem różnych frakcji globulinowych, jak frakcja alga, betaigaIa mogą również występować przesunięcia w tych frakcjach. Zawartość globulin gamma zwiększa się np. w chorobach zakaźnych, gdyż globulina ta stanowi podstawę ciała odpornościowego. Albuminy zwiększają się we krwi w niektórych żółtaczkach, gdyż są one przenosicielami wody, soli, bilirubiny i urobiliny. Fibryfiogen jest białkiem podobnym do globulin i bardzo łatwo wypada z roztworu. Continue reading „Zawartosc globulin gamma”

Bilirubina

Bilirubina znajdująca się we krwi w stanach prawidłowych w ilości 0,25-1 mg% nagromadza się w osoczu krwi w chorobach wątroby, niedokrwistości złośliwej i niedokrwistości hemolitycznej, w wylewach krwawych i w zawałach płuc. Uwolniona, bowiem wtedy z krwinek czerwonych hemoglobina przechodzi w bilirubinę, która krąży we krwi w zwiększonej ilości. W osoczu krwi mogą również występować zmiany w zawartości i czynności enzymów. Wprowadzenie pozajelitowe obcego białka wywołuje zwiększenie się zawartości enzymów proteolitycznych. Czynność enzymatyczna osocza Jawi zmienia się w chorobie rakowej, niedokrwistościach, białaczkach oraz w ciąży. Continue reading „Bilirubina”

Zawartosc cial mineralnych we krwi

Zawartość ciał mineralnych we krwi cechuje większa stałość 0,9-1 g-% niż zawartość ciał organicznych. Sole mineralne we krwi znajdują się w stanie zjonizowanym, jak również w postaci niezdysocjowanych cząsteczek, a także w połączeniach z koloidami. Zawartość wapnia w osoczu krwi wynosi 9-11 mg % Część wolnego wapnia znajduje się w osoczu w postaci niezdysocjowanej soli, część zaś w postaci zjonizowanej. Na stopień dysocjacji soli wapnia wpływa zawartość jonów wodorowych. Zwiększenie się stężenia jonów wodorowych, czyli zmniejszenie się pH krwi, powoduje zwiększenie się wolnych jonów wapnia, zwiększenie się zaś pH krwi wywołuje ich spadek. Continue reading „Zawartosc cial mineralnych we krwi”

Koloidy bialkowe

W warunkach prawidłowych szybkość opadania krwinek wynosi u mężczyzn przeciętnie 2-6 mm specjalnie skalibrowanej rurki, u kobiet zaś 3-10 mm na godzinę. Istota odczynu Biernackiego polega na tym, że krwinki czerwone w łożysku krwionośnym tworzą jednolitą zawiesinę dzięki ujemnemu ich ładunkowi elektrycznemu. Ładunek ten sprawia, że krwinki czerwone odpychają się wzajemnie i nie mogą sklejać się. Koloidy białkowe posiadają dodatni ładunek elektryczny, przy czym globuliny, a zwłaszcza fibrynogen, mają silniejszy ładunek niż albuminy. We krwi pobranej do naczynia krwinki czerwone tracą swój ujemny ładunek elektryczny pod wpływem dodatniego ładunku białek osocza. Continue reading „Koloidy bialkowe”

Krew calkowita wykazuje lepkosc

W stanach przebiegających z hydremią napięcie powierzchniowe podnosi się. Krew całkowita wykazuje lepkość, która jest prawie 5 razy większa niż lepkość wody. Lepkość dla wody wynosi 1, dla krwi zaś waha się w granicach 4,5-5. Lepkość osocza jest mniejsza i wynosi 1,56–1,78. Ta różnica pomiędzy lepkością krwi całkowitej i osocza pochodzi stąd, że lepkość krwi całkowitej jest spowodowana przede wszystkim zawartością w niej elementów morfotycznych, ich wielkością i nasyceniem hemoglobiną. Continue reading „Krew calkowita wykazuje lepkosc”

Brak zólci nie pozwala na wchlanianie sie witaminy K

Brak żółci nie pozwala na wchłanianie się witaminy K. Dla uczynnienia protrombiny pod wpływem trombokinazy konieczne jest, w myśl nowszych poglądów, współdziałanie licznych tzw. akceleratorów, które przyspieszają proces krzepnięcia krwi, w przeciwieństwie do heparyny, która hamuje ten proces. Są to ciała białkowe o charakterze enzymów, a stanowi je czynnik Ovrena, będący prawdopodobnie identyczny z trombotropiną Kudriaszewa, z czynnikiem labilnym Quicka i globuliną akceleracyjną Seegersa. Te akceleratory biorą udział w pierwszym okresie krzepnięcia w obecności jonów wapnia przyspieszają one znacznie reakcję trombokinazy z protrombiną. Continue reading „Brak zólci nie pozwala na wchlanianie sie witaminy K”

Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 5

Porównanie parami między poszczególnymi grupami zostało skorygowane za pomocą metody Tukeya-Kramera. Nie wprowadzono żadnych korekt w przypadku wielu testów. Wszystkie testy były dwustronne, a wartość P równą 0,05 lub mniej uważano za wskazującą na istotność statystyczną. Dane są przedstawiane jako wykresy pudełkowe, z wykresami słupkowymi przedstawionymi w Dodatku Uzupełniającym. Analiza przydatności mucyny plwociny do diagnostyki przewlekłego zapalenia oskrzeli wykorzystała techniki krzywej charakterystyki odbiorczej (ROC). Continue reading „Stężenie mucyny w drogach oddechowych jako marker przewlekłego zapalenia oskrzeli ad 5”

Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6

Skuteczność diagnostyczna programu badań przesiewowych podsumowano w Tabeli 2. Dyskusja
Jako model raka nosogardzieli stwierdziliśmy, że możliwe jest wykorzystanie analizy krążącego DNA do badań przesiewowych na obecność nowotworów u osób bez objawów. Spośród 20 174 uczestników, którzy przeszli badania przesiewowe, tylko 309 (1,5% wszystkich uczestników i 27,8% tych, którzy początkowo testowali wynik pozytywny) miało uporczywie wykrywalne DNA EBV w osoczu na początku i podczas obserwacji. Wśród tych 309 uczestników raka nosogardzieli potwierdzono u 34 (11,0%). Niskie pozytywne wartości predykcyjne są typowe dla badań przesiewowych w kierunku raka przeprowadzanych w bezobjawowych populacjach. Continue reading „Analiza DNA wirusa Epstein-Barr w osoczu na obecność raka nosogardzieli ad 6”

Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd

W okresie leczenia interwencyjnego uczestnicy grupy otrzymującej mepolizumab otrzymywali 300 mg mepolizumabu oraz standardową opiekę, a osoby z grupy placebo otrzymywały placebo w połączeniu z standardową opieką. Mepolizumab lub placebo podawano podskórnie. Do analizy pierwotnej wykorzystano populację zamiar-leczenie. Po przeprowadzeniu badań przesiewowych (trwających od do 4 tygodni) uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: do otrzymywania podskórnego mepolizumabu w dawce 300 mg lub porównywanego placebo co 4 tygodnie, oprócz standardowej opieki (leczenie glikokortykoidami, z lub bez leczenie immunosupresyjne) przez 52 tygodnie, a następnie 8 tygodni obserwacji (rysunek 1A i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Dawka glikokortykosteroidów musiała pozostać stabilna między stanem wyjściowym (randomizacja, która miała miejsce podczas wizyty 2) a czwartym tygodniem, a następnie mogła zostać zmniejszona według uznania badacza zgodnie ze znormalizowanym zalecanym harmonogramem starzenia. Continue reading „Mepolizumab lub placebo w przypadku granulocytowatych ziarniniakowatych z zapaleniem wieloczynnikowym cd”