Rurki platynowe

Mikrokalorymetr ten składa się z dwóch rurek platynowych wtopionych w szersze nieco szklane, Te ostatnie połączone Są grubościenną długą rurką włoskowatą. Srednica rurek platynowych wynosi około 8 mm. Przestrzeń między rurkami platynowemi i szklanemi wypełniona jest do polowy eterem bezwodnym, a część górna oraz rurka włoskowata zawiera tylko parę eteru. Jeżeli mięsień umieszczony we wnętrzu rurki platynowej będzie wytwarzał ciepło, to nieco eteru w przylegającej przestrzeni zamieni się na parę i przez to przesunąć się musi kropelka eteru, służąca za indeks i utworzona w rurce włoskowatej przez miejscowe jej ochłodzenie. Ruchy tej kropelki obserwujemy przez lunetę. Umieszczając w rurce przeciwległej opór platynowy i przepuszczając przezeń slaby prąd, możemy kompensować ruch indeksu, a znając natężenie prądu i wielkość oporu platynowego, oznaczamy z łatwością ilość wydzielonego przez mięsień ciepła. Mikrokalorymetr pozwala nam dostrzec mikrokaloryę, to jest milionową część kaloryi. W większości jednak przypadków zmuszeni jesteśmy używać metody termometrycznej. Zastosowanie termometru rtęciowego, choćby najczulszego, musi być bardzo ograniczone i rezultaty w ten sposób otrzymywane są bardzo małe, gdyż termometr taki posiada znaczną pojemność cieplną i reaguje powoli. Wobec tego powszechnie używamy metody termoelektry zasada jej polega jak wiadomo na tern, że w obwód galwanometru włączamy dwa druty z różnych metali, w dwóch miejscach zlutowane. Jeżeli dwa spojenia mają ściśle jednakową temperaturę, to w galwanometrze nie dostrzegamy prądu, skoro zaś temperatury będą różne, powstaje prąd termoelektryczny. Łącząc kilka takich ogniw termoelektrycznych i biorąc czuły galwanometr z małym oporem, możemy dostrzegać milionowe części stopnia. Jako materiały termoelektryczne używano dawniej antymonu i bizmuły, które  siły termoelektryczne, dochodzące do 10 przy różnicy temperatury obu zlutowań równej jednemu stopniowi. Z metali tych jednak nie można otrzymać bardzo cienkich drutów, skutkiem tego ogniwo posiada dużą masę, a więc i dużą pojemność cieplną, dzięki czemu zabiera wiele ciepła od mięśnia i wolniej reaguje. Toteż obecnie używamy najczęściej żelaza i konstantanu, jako materyału na ogniwa; metale te dają co prawda siłę o połowę mniejszą, ale za to można z nich otrzymać nadzwyczaj cienkie druciki z pojemnością cieplną bardzo małą. Kształt ogniwu termoelektrycznemu, czy też ich szeregowi, nadajemy dowolny, dostosowany do mięśnia, który chcemy badać. Jako przykład można przytoczyć, że dla mięśnia łydkowego żaby używamy szeregu ogniw, umieszczonych na krążku izolującym; jedne spojenia tych ogniw dotykają mięśnia, jak to widać na załączonym rysunku. Ciepło właściwe mięśnia. Ażeby ze zmian temperatury obliczyć ilość wytworzonego ciepła; trzeba znać koniecznie ciepło właściwe mięśnia. Mierzymy je z pomocą zwykłych metod kalorymetrycznych. Wszyscy badacze dość zgodnie znajdują, że ciepło właściwe mięśnia równa się 0. [patrz też: USG genetyczne, badanie emg warszawa, USG piersi ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie emg warszawa USG genetyczne USG piersi