Skurcz tężcowy

Biorąc prądy jeszcze silniejsze, a mianowicie powyżej 0,00001 Ampera, otrzymujemy skurcz przy prądzie wstępującym tylko w chwili otwierania, przy prądzie zaś zstępującym tylko w chwili zamykania—w pierwszym przypadku podczas zamykania, w drugim podczas otwierania pozostaje mięsień w spoczynku. Jeżeli uwzględnimy zmiany elektrotoniczne nerwie, i w tym przypadku możemy stwierdzić, że stan czynny także wychodzi tylko z miejsca zwiększonej pobudliwości. Przy prądzie wstępującym biegun ujemny leży dalej od mięśnia, bliżej zaś mięśnia biegun dodatni ; jakkolwiek więc powstaje zwiększenie pobudliwości w okolicy bieguna ujemnego, to jednak wskutek zniesienia przewodzenia, a raczej znacznego upośledzenia w okolicy bieguna dodatniego, stan czynny, który tutaj, tła w okolicy bieguna ujemnego powstaje, do mięśnia dojść nie może; przy otwarciu prądu wzrasta pobudliwość w okolicy bieguna dodatniego i stan czynny, który teraz w tej okolicy powstaje, ma swobodny dostęp do mięśnia. Przy prądach zstępujących biegun ujemny leży bliżej mięśnia, a więc w chwili zamknięcia prądu, gdy się zwiększa pobudliwość w okolicy tego bieguna, stan czynny a od razu wolny dostęp do mięśnia, wskutek tego otrzymujemy skurcz; w chwili otwarcia zaś mięsień pozostaje w spoczynku wsku-, tek tego, Że razem z otwarciem występują zmiany odwrotne; w okolicy bieguna dodatniego pobudliwość wzrasta, lecz natychmiast w okolicy bieguna ujemnego się obniża, również się zmniejsza w okolicy bieguna ujemnego przewodzenie i wskutek tego stan czynny, który powstaje w okolicy bieguna dodatniego do mięśnia nie dochodzi. Zmiany te przedstawiamy w następującej tabliczce Pfligera. Chociaż zwykle otrzymujemy skurcz tylko w warunkach wyżej podanych, t. j. w chwili zamykania i otwierania, albo też przy zmianach siły prądu, to jednakże są przypadki, w których prąd stały pomimo, że jego natężenie pozostaje nie zmienny, „jest w stanie wywołać tężec. Fakt tego rodzaju był obserwowany przez Du Bois-Reymonda, Chauveau, a głównie Pfliigera. I tak, autorowie ci wykazali, że niekiedy po zamknięciu prądu słabego zamiast zwyklego skurczu pojedynczego otrzymujemy skurcz tężcowy, który z początku występuje dość energicznie lecz stopniowo się zmniejsza, Pod wpływem zwiększania siły prądu skurcz ten także nieco wzrasta, jednak bardzo prędko zaczyna się zmniejszać i przy dalszem wzrastaniu prądu zupełnie się nie objawia. Skurcz ten możemy łatwiej wywołać używając prądów zstępujących, aniżeli wstępujących. Fakt ten oczywiście pozostaje sprzeczności z podanemi wyżej prawami Pflftgera, Wprawdzie przyczyna tego skurczu dotychczas nie została dostatecznie wyjaśnioną, jędnakże nie ulega wątpliwości, że punktem wyjścia jego jest także miejsce p0dniesionej pobudliwości, t. j. biegun ujemny. Podobnie Ritterowi udało się spostrzec skurcz tężcowy również trwający tylko przez pewien czas po otwarciu silnych prądów i wykazać, że punktem wyjścia tego tężca jest okolica bieguna dodatniego, który w tym przypadku jest także okolicą zwiększonej pobudliwości, Skurcz ten trwa niekiedy od 8—10 sekund. Jeżeli w tym czasie zostaje prąd na powrót zamknięty, to skurcz  tej chwili znika ; staje się jednak silniejszym, jeżeli przy zamykaniu pr@u jednocześnie kierunek jego zostaje zmieniony. ze jako punkt wyjścia służy biegun dodatni, można stwierdzić, przecinając nerw w okolicy międzybiegunowej w czasie trwania tężca; bezpośrednio po przecięeiu tężec znika. Oczywiście, że doświadczenie to można uskutecznić tylko tym przypadku, jeżeli się używa prądu zstępującego. [patrz też: nfz łódź sanatoria lista oczekujących,osłonka schwanna ,dermatolog na nfz gdańsk]

Powiązane tematy z artykułem: dermatolog na nfz gdańsk nfz łódź sanatoria lista oczekujących osłonka schwanna