Warunki życia i śmierci mięśnia

U zwierząt cieplokrwistyeh, gdzie temperatura ciala wynosi 370 do 380, niema pierwszego okresu stężenia, to też i rozpuszczalna myogenofibryna nie istnieje w mięśniach zwierząt ciepłokrwistych. Stężenie pośmiertne. Po ustaniu krążenia w mięśniu wkrótce zupełnie samoistnie występuje stężenie pośmiertne; mięsień staje się sztywny, co bardzo łatwo dostrzec można na zwlokach. W zwłokach ludzkich tężeją najpierw mięśnie szczęki karku potem tułowia i wreszcie kończyn. Mieśnie stają się krótsze, własności ich optyczne zmieniają się, mianowicie w świetle przepuszczonem mięsień staje się mętny, a w odbiłem białawy. Cechy te przypominają stężenie cieplne; a jednak między temi zjawiskami dostrzec można szereg różnic. Mięsień w stanie stężenia 139 cieplnego jest więcej twardy, mniej przezroczysty i pod wpływem kwasu solnego daleko mniej zmienia swój wygląd niż mięsień w stanie stężenia pośmiertnego. Przemywanie mocnym roztworem soli kuchennej, lub lepiej dwuwęglanu sodu również usuwa stężenie pośmiertne. Najważniejsza jednak różnica polega na tem, że stężenie cieplne nie znika z biegiem czasu, a stężenie pośmiertne występuje po pewnym czasie nawet wtedy, jeżeli wszelkie procesy gnilne przez ścisłą aseptykę będą usunietę. Stężenie pośmiertne występuje niekiedy bardzo prędko, jak np. po wielkich wysiłkach mięśniowych, drgawkach i t. p. słowem w mięśniu, który poprzednio wykonał dużo skurczów; zaś mięsień w atmosferze czystego tlenu pod ciśnieniem kilku atmosfer możemy nie dopuścić do powstania stężenia pośmiertnego (Fletcher). Istota stężenia pośmiertnego nie jest dotychczas wyjaśniona. Niektórzy przypuszczaj,v, że mamy tu do czynienia_z samorzutnem krzepnięciem ciał białkowych znikanie zaś stężenia polegałoby na tych skrzepów_ przez fermenty proteolityczne zawarte w mięśniu. Tłumaczenie takie napotyka jednak na wiele trudności, szczególnie zaś spotykamy wątpliwości przy wytłumaczeniu zanikania stężenia. Zjawiska proteolizy w mięśniu idą zbyt wolno, dalej w mięśniu po ustąpieniu stężenia musiałoby istnieć wiele związków azotowych nieścinających się — czego nie wykazują żadne analizy. Daleko prawdopodobniejsze jest tłumaczenie, oparte na zjawiskach pęcznienia ciał koloidalnych. Wiadomo, że ciała te w obecności jonów wodorowych pęcznieją silniej niż roztworach objętych. W mięśniu po śmierci wytwarza się kwas mleczny i jego obecność może wywołać przesuwanie się wody z jednych części mięśnia do drugich, dzięki czemu długość mięśnia się zmniejsza, zmienia się jego elastyczność — słowem powstaje stężenie pośmiertne. Po pewnym czasie zaczynają się ścinać białka mięśniowe; a wtedy zmniejsza się ich zdolności pęcznienia, woda zostaje wydalona i stężenie pośmiertne ustępuje. Na poparcie tego poglądu możnaby przytoczyć fakty następujące : w atmosferze tlenu pod ciśnieniem kilku atmosfer kwas mleczny w mięśniu się nie zbiera — niema również stężenia pośmiertnego ; wysiłki mięśniowe zwiększają wytwarzanie kwasu mlecznego i przyspieszają stężenie; przez ogrzewanie mięśnia można przyspieszyć krzepnięcie białek, a stężenie pośmiertne również przechodzi prędzej w tych warunkach. Wreszcie stężenie pośmiertne można usunąć przemywając naczynia krwionośne mięknia, a więc usuwając kwas mleczny. [więcej w: endometrioza,USG piersi ,usg żył kończyn dolnych ]

Powiązane tematy z artykułem: endometrioza USG piersi usg żył kończyn dolnych