Włókno mięsne

Godną uwagi jest rzeczą, że szeregi podobne kationów otrzymujemy badając wiele koloidów przez chlorki metali alkalicznych. Zwrócić należy jeszcze uwagę na szczegół następujący: już poprzednio zauważyliśmy, że włókno mięsne jest dla soli nieorganicznych nieprzepuszczalne, utraty przeto pobudliwości w roztworach nieelektrolitów nie można sobie tłumaczyć jako wyługowania soli z wnętrza włókna; analizy bezpośrednie również tego dowodzą. Zjawisko przeto musi się rozgrywać na powierzchni, w błonie włókna mięśniowego, w której muszą, się zmieniać własności koloidalne. Ze mamy tu do czynienia z własnościami koloidów, tego dowodzi przede wszystkiem wyżej opisany szereg kationów oraz wpływ anionów, do którego zaraz przejdziemy. Dla zbadania tej sprawy mięśnie z roztworu cukru przenosimy do roztworu soli sodowych, a koncentracyi mniej więcej odpowiada NaCl; każdy taki roztwór czynimy izosmotycznym z mięśniem przez dodanie cukru trzcinowego. tych warunkach mięśnie, które w czystym roztworze cukru straciły swą pobudliwość, odzyskują ją z powrotem. Jeżeli jednak będziemy mięsień drażnili, to prędkość, z jaką wystąpi znużenie, okaże sie zależną od użytego anionu. Najlepszym okazuje się rodanek SCN, potem jodek I, i t. d, słowem otrzymujemy szereg nastepujący:

SCN < I < Nog. Br < Cl < CHZ COC) < S04, winitn < cytrynian

Szereg ten zupełnie odpowiada zdolności anionów do stężania koloidów np. białka. Widzimy jeszcze, że własności stanu koloidalnego wywierają wielki wpływ na własności mięśnia. Opis powyższy był rozmyślnie uproszczony i miał służyć jako pierwsze przybliżenie. W rzeczywistości zjawiska są więcej skomplikowane. Przede wszystkiem dobroczynny wpływ wielu powyżej opisanych anionów występuje tylko wtedy, jeżeli ich koncentracya jest i przywołują one skurcze stale, kończące sie śmiercią mięśnia. Anion Cl pod tym względem jest najmniej szkodliwy i mięsień żaby w roztworze Nacl długo zachowuje swą pobudliwość, w odpowiednim zaś roztworze jodku lub rodanku ginie, jakkolwiek te ostatnie w koncentracyi słabej lepiej przywracają pobudliwość. Pozatem roztwory zawierające jeden tylko kation są ostatecznie zawsze szkodliwe. W roztworze 0,7% NaCl, czyli izosmotycznym z mięśniem, po pewnym czasie zaczyna on wykonywać rytmiczne drgania (szczególniej jeżeli roztwór z lekka zalkalizować Na, H P04) a potem traci pobudliwość, zjawiska te można przerwać do kationu Ca w postaci CaC12. Okazuje się, że istnieje pewne ustosunkowanie kationów, przy którem mięsień najdłużej zachowuje swą pobudliwość normalną; jako anion służy Cl, który okazał się dla mięśnia najodpowiedniejszym. Roztwór taki, noszący nazwę roztworu Ringera na litr wody powinien zawierać winien g NaCl, CaC12, KCI i NaHCOa; ta ostatnia sól służy do zobojętnienia tworzącyeh się w mięśniu kwasów. [podobne: meble pracowniczne, badanie emg warszawa, serwis niszczarek ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie emg warszawa meble pracowniczne serwis niszczarek