Znużenie mięśnia

Jeżeli mięsień drażnimy rytmicznie dostatecznie często, to po pewnym czasie widzimy, że skurcze stają się coraz słabsze i wreszcie zupełnie znikają, mięsień przestaje reagować na podniety mówimy wtedy, że jest z nużony. O ile drażnienie przerwiemy na czas pewien, to stan ten stopniowo ustępuje – mięsień wypoczywa. Badając zjawisko to dokładniej, zauważymy, żewiera wpływ na charakter krzywej mięśnia. Cały skurcz staje się dłuższy niż normalnie, przytem rozciągnięciu ulega głównie faza rozkurczu, podczas gdy okres skurczu zmienia się stosunkowo mało ; jednocześnie zmienia się także wysokość skurczu. Jeżeli używamy podniet słabych, t. j. takich, które nie dają skurczu maksymalnego, na początku szeregu skurczów otrzymujemy ich powiększenie, dopiero później zaczyna się zmniejszenie. Jeżeli od razu użyjemy podniet maksymalnych, okresu zwiększania się skurczów nie spostrzegamy, a po chwili zjawia się obniżenie krzywych, występujące tem łatwiej, im częstsze są podrażnienia. Na mięśniu żaby, wyciętym z organizmu i drażnionym dostatecznie często, można stwierdzić tak zwane prawa znużenia. Jeżeli zapisujemy skurcze na wolno poruszającym się walcu tak, żeby każdy z nich zaznaczył się jako linia prostopadła do kierunku poruszania się papieru, zobaczymy, że wierzchołki linii skurczów dadzą się połączyć linią prostą, a więc różnica wysokości dwóch skurczów sąsiednich jest stała. Badania dokładniejsze dowiodły, że w zjawiskach znużenia można rozróżnić dwa okresy : w pierwszym ta różnica wysokości skurczów sąsiednich jest duża, a w następnym znacznie mniejsza. Ponieważ oba te okresy przechodzą łagodnie jeden w drugi, więc w rezultacie mając długi szereg skurczów, ciągnących się aż do zupełnego wyczerpania mięśnia, i łącząc ich wierzchołki, otrzymujemy.linię z lekka ku górze wklęsłą (Joteyko). Różnica wysokości skurczów sąsiednich, a więc nachylenie linii łączącej wierzchołki krzywych będzie tem większe, im większa jest częstość podrażnień. Ciekawe bardzo i rzucające dużo światła na procesy w mięśniu się rozgrywające jest zjawisko wypoczywania, Zależne jest ono bardzo od dostępu tlenu; atmosferze pozbawionej zupełnie tego gazu, mięsień nie wypoczywa wcale. Jeżeli jednak, nawet w atmosferze beztlenowej, przemywać go będziemy przez naczynia krwionośne roztworem soli, również pozbawionym tlenu, to mięsień wypocznie, szczególnie jeżeli w roztworze będzie dość dużo dwuwęglanu sodu. Zjawiska te dadzą się najprościej wytłumaczyć przez „przypuszczenie, że w mięśniu podczas skurczu powstają substancye jadowite które paraliżujące działanie. Związki te ulegają potem utlenianiu (widzieliśmy, że wzmożenie procesów oddechowych w mięśniu trwa jeszcze czas jakiś po ustaniu skurczów) lub też wymyciu przez Ciecz krążącą w naczyniach krwionośnych. Jednym z tych związków jest kwag mleczny i dlatego dwuwęglan sodu w cieczy przemywającej mięsień działa tak dobroczynnie na znużenie. [patrz też: alemtuzumab, lewomepromazyna, alprazolam ]

Powiązane tematy z artykułem: alemtuzumab alprazolam lewomepromazyna